دير آمد، اما شير آمد

پايداری مهندس موسوی و عزمش برای صيانت از آرای مردم، بيانيه ها و اقدامات هوشيارانه وی و حضور همسر شجاع اش در کنار او و دست در دست او، چه در فعاليت های انتخاباتی و چه در عرصه مقاومت عليه کودتاچيان، در تاريخ مبارزات مردم ايران بی سابقه است
hamid_farkhondeh@hotmail.com
ورود ميرحسين موسوی به عرصه ی انتخابات دهمين دوره ی رياست جمهوری در روزهای پايانی اسفندماه ۸۷، بعد از دو دهه سکوت، پرسش هايی را در ميان اصلاح طلبان و نگرانی هايی در اردوگاه اصول گرايان برانگيخت. اصلاح طلبان از ورود مهندس موسوی عليرغم حضور محمد خاتمی، آنهم بعد از اين گفته ی رئيس جمهور پيشين که "يا من يا ميرحسين" گله مند بودند. اصولگرايان نيز ورود اين "اصلاح طلب اصولگرا" را خطری برای تقسيم آرای خويش ارزيابی می کردند.شايد اکنون که شاهد ايستادگی مهندس موسوی در برابر استبداد و عزم وی برای صيانت از آرای مردم هستيم، راز چرايی اصرار وی بر اعلام کانديداتوری خويش عليرغم حضور محمد خاتمی در صحنه ی انتخابات، را دريابيم.در تاريخ مبارزات ضداستبدادی يک صد ساله ی اخير ايرانيان، حملات استبداد برای بازپس گيری سنگرهای از دست داده ی خويش و ضدحمله های مردم و نمايندگان سياسی آنها با افت و خيزهايی همراه بوده است. چه بسيار فعالان سياسی آزاديخواه که در نبرد با استبداد زندان ها رفتند و جانها باختند، اما زمانه با آنان همراه نبود و مبارزات آنان با اقبال عمومی روبرو نشد. بودند برهه هايی سرنوشت ساز نيز که مردم تشنه حضور و ايستادگی در برابر استبداد بودند اما رهبران را عزم ايستادگی نبود.
در دوران يک ساله ی استبداد صغير، هم مردم عزم ايستادگی و دفاع از قانون اساسی مشروطه داشتند، هم رهبران سياسی چه در تهران چه در ديگر ايالات برای مبارزه با کودتای محمد علی شاه عليه مجلس و دولت مشروطه، به ميدان آمدند.
در ۲۸ مرداد ۳۲ زمينه مقاومت در ميان مردم و نيروهای سياسی وجود داشت، اما تشنگی برای ايستادگی در برابر دولت کودتا با پاسخ شايسته ی رهبران سياسی سيراب نشد. دکتر مصدق از ساعت ده صبح ۲۸ مرداد که خبر کودتا به وی رسيد تا ساعت چهار بعد از ظهر که کودتاگران خانه وی که محل تشکيل کابينه نيز بود را به تصرف درآوردند، اقدام مهمی برای بسيج مردم و مقابله با کودتا نکرد. برخی از اطرافيان و وزرای کابينه اش از نخست وزير می خواستند تا فرصت از دست نرفته کاری کند، اما او گويی خود را برای شکست آماده کرده بود.
حزب توده ايران، اين بزرگ ترين و متشکل ترين نيروی سياسی کشور در دوران نهضت ملی شدن صنعت نفت که بعلاوه دارای سازمان نظامی مخفی گسترده در ارتش نيز بود، در اين روز سرنوشت ساز تنها نظاره گر کودتا بود. آنگاه که نبايد با افراطگری های خود مصدق را تضعبف می کردند، همه کار برای تضعيف مصدق و آماده سازی زمينه ی کودتا کردند. و آن روز که نبايد سکوت می کردند، رهبران در خانه نشستند، اعضا و هواداران در حسرت نگه داشتند و افسران را به مسلخ روان داشتند. بهايی گزاف برای کاری نکرده.در سال های ۳۹ تا ۴۱ با به قدرت رسيدن جان اف کندی در امريکا و فشار او بر حکومت شاه برای اصلاحات، اولين فرصت بعد از کودتای ۲۸ مرداد برای فعاليت های سياسی فراهم آمد. در مردم زخم خورده از کودتا نيز آمادگی برای حمايت از تحولات سياسی وجود داشت، اما جبهه ملی که با اعلام تشکيل جبهه ملی سوم مرحله تازه ای از فعاليت نيروهای ملی را نويد می داد، نتوانست اينبار نيز فر صت ها را دريابد. بجای همکاری با دولت دکتر علی امينی، مخالفت گسترده ای با او آغاز کردند با سودای اينکه شاه با برکناری امينی، تشکيل دولت را به جبهه ملی محول خواهد کرد. اين فرصت نيز از دست رفت، چراکه شاه با برکناری امينی خود ابتکار اصلاحات را در دست گرفت و حرکت بسوی خودکامه گی هرچه بيشتر را آغاز کرد.
در شب بيستم بهمن ۵۷، بعد از ماهها اعتراض خيابانی و اعتصاب بار ديگر ايران در لحظه ای سرنوشت ساز قرار گرفت. درست است که حضور ميليونی مردم در خيابان ها و رهبری قاطع آيت الله خمينی حکايت از عزمی دوسويه برای ساقط کردن استبداد سلطنتی بود، اما هنگامی که در ساعات اوليه بعد از ظهر آن روز فرماندار حکومت نظامی تهران به مردم اخطار کرد تا به خانه های خود برگردند، عليرغم هشدار برخی رهبران سياسی- مذهبی در مورد خونريزی گسترده در صورت عدم تبعيت از اطلاعيه فرمانداری نظامی تهران، اين دعوت آيت الله خمينی از مردم برای ماندن در خيابان ها بود که نه تنها برنامه نظاميان برای سرکوب و دستگيری های گسترده را نقش برآب کرد بلکه به سقوط سريع نظام سلطنتی انجاميد.
در خردادماه سال شصت، گرچه عزل بنی صدر اولين رئيس جمهور ايران از طريق قانونی و با آرای نمايندگان مجلس صورت گرفت، اما نشانه های حرکت بسوی سياه ترين سال ها در تاريخ جمهوری اسلامی آشکار شده بود. با اين وجود ايران در آغاز عصر انقلاب بود و بخشی از خاک کشور نيز در اشغال ارتش عراق قرار داشت. رئيس جمهور بنی صدر در حکومت تنها بود و عمده ی مردم کشور و بويژه جوانان آن روزگار را شور دفاع از مرزهای کشور فراگرفته بود. دمکراسی کالايی لوکس بشمار می رفت."ليبرال" فحش سياسی زمانه بود. انقلاب و انقلابيون "دمکراسی بورژوايی" را به تمسخر می گرفتند. قوانين پاره می گشتند و حقوق ناديده گرفته می شدند تا انقلاب قوانين خود را اجرا کند. چنين بود که عروج بنی صدر يا اعتراض شجاعانه آيت الله منتظری سرنوشتی جز خروج آنان از قدرت و به حاشيه رانده شدن مردانی که فرياد دمکراسی و اعتراض به استبداد را زودهنگام برداشته بودند، به دنبال نمی توانست داشتن.
با تشکيل مجلس ششم در خرداد ۷۹، در روزگاری که سه سال پس تسلط اصلاح طلبان بر قوه مجريه، قوه مقننه ايران نيز در اختيار اصلاح طلبان درآمده بود، ضدحمله گسترده اصولگرايان به رهبری آيت الله خامنه ای با صدور فرمان توقف اصلاح قانون مطبوعات و چندی بعد بستن دهها روزنامه و مجله، عليه آرای مردم شروع شد. بسياری شواهد نشان می دهد که اگر اصلاح طلبان و در راس آنها رئيس جمهور وقت محمد خاتمی عليه کارشکنی های رهبر و نهادهای حامی وی مردم را به حرکت های مسالمت آميز فراخوانده بودند، قصه ی اصلاحات در کشور چنان دچار تلخی و تاخير نمی شد.
اگر امروز مردم معترض و بويژه نسل جوان کشور در خيابان های تهران و شهرهای بزرگ کشور با ضربه ی پليس يا تير بسيج روبرو می شوند، اما از اين خوش اقبالی برخوردارند که فشرده ی تجارب تلخ و شيرين يک صد ساله ی نسل های پيشين را با خود دارد. قاطعيت آنها در اعتراض، مسالمت آميز بودن اعتراضات، ظرافت شعارها و قابليت آنها در استفاده از شيوه های گوناگون مبارزه، همه نويد پيروزی و ماندگار شدن دست آوردهای چهارمين خيزش دمکراسی خواهانه و عدالت طلبانه مردم ايران را می دهند.
پايداری مهندس موسوی و عزمش برای صيانت از آرای مردم، بيانيه ها و اقدامات هوشيارانه ی وی و حضور همسر شجاع اش در کنار او و دست در دست او، چه در فعاليت های انتخاباتی و چه در عرصه مقاومت عليه کودتاچيان، در تاريخ مبارزات مردم ايران بی سابقه است.
بی شک شورای نگهبان نه گمان چنين ايستادگی از سوی ميرحسين موسوی را داشت و نه انتظار حضور پررنگ بانوی اول ايران در کنار او. مهندس همه را غافلگير کرد، دير آمد اما شير آمد.هماهنگی سبزرنگ و قاطعانه و متقابل مردم با رهبری اين جنبش که اکنون تاريخ ايران بر دوش مهندس موسوی گذاشته است، در همبستگی، همدلی و موج اميدی که ايرانيان داخل و خارج را دربرگرفته، بازتاب يافته است. بازتابی که شنبه ۲۵ جولای جهان نيز شاهدش بود.
حميد فرخنده
Published from gooya news {http://news.gooya.com} Copyright © 2009 news.gooya.com All rights reserved for the original source

دیپلماسی آشکار هاشمی

گفته های تهدیدآمیز امروز آیت الله خامنه ای حاکی از قصد او برای ویرانی این آخرین گذرگاه حیاتی نظام است. بی شک موضعگیری هاشمی در نماز جمعه تاریخی هفته گذشته زمینه ساز دلگرمی و عزم محمد خاتمی و مجمع روحانیون مبارز برای درخواست برگزاری رفراندم بوده است.
در روزها و چه بسا ساعات آینده شاهد پیوستن گروه بیشتری از روحانیون، آیات عظام و شخصیت های سیاسی مردد به طیف حامیان هاشمی، موسوی، کروبی و خاتمی خواهیم بود. این احتمال نیز وجود دارد که رهبر و حامیان او برای جلوگیری از این پروسه، هاشمی را در حصر خانگی قرار دهند. در اینصورت شاهد اوجگیری اعتراضات خواهیم بود.

hamid_farkhondeh@hotmail.com

دو دهه پیش، خطبه های نماز جمعه سال 68 تریبونی بود برای هاشمی رفسنجانی تا در قامت رئیس جمهور جدید با انتقادات تند خویش از نسل جوانان چپگرا، پایان عصر انقلابی گری در حیات جمهوری اسلامی را نوید دهد. با شروع فصلی نو در حیات سیاسی جمهوری اسلامی، چپگرایان از مراکز قدرت رانده شدند و دوران سازندگی در داخل و تعامل با خارج آغاز گشت.

حذف چپ ها از قدرت بمثابه توفیق اجباری برای تحول و غنای فکری آنها بود. ده سال بعد از آن خطبه ها، در زمستان 78 چپ ها در قامت روزنامه نگاران یا سیاستمداران اصلاح طلب، نه تنها قوه اجرائیه کشور را در اختیار داشتند، بلکه خود را برای در اختیار گرفتن قوه مقننه در انتخابات مجلس ششم نیز آماده می کردند. دو سال بعد از دوم خرداد 76، باد موافق اصلاح طلبی چنان می وزید که حمله به هاشمی رفسنجانی شاخصی برای تعیین درجه اصلاح طلبی گشته بود.

در این میان بودند روزنامه نگاران و صاحب نظرانی مانند ماشاالله شمس الواعظین، مسعود بهنود و صادق زیباکلام که منتقدین سرسخت هاشمی را به شکیبایی فرامی خواندند. استدلال می کردند، درست است که فضای سیاسی خبر از پیروزی بزرگ اصلاح طلبان در مجلس ششم می دهد، اما حمله به هاشمی رفسنجانی، راندن او به سمت محافظه کاران و نهایتا محروم کردن مجلس ششم از حضور یک شخصیت بانفوذ است. آنها شاید در چشم انداز سیاسی آن دوره، روزهای سخت پیش رو را می دیدند. می خواستند هاشمی را هنگام ضدحمله محافظه کاران در کنار خود داشته باشند. می گفتند شایسته است منش و روش اصلاح طلبان با هاشمی چنان باشد تا حداقل اگر او نتواند روزی یار شاطر اصلاحات باشد، بار خاطر آن نیز نشود.

حملات و انتقادات تند به هاشمی در داخل و خارج کشور اما ادامه یافت. در انتخابات 29 بهمن 78 او بعنوان نفر سی ام از سی نماینده مردم تهران، برگزیده شد، هرچند اما و اگرهایی در مورد تعداد آرای ریخته شده بنام او وجود داشت. هاشمی زیرکتر از آن بود تا با سایه ای از شک و تردید در مورد آرای خود، وارد مجلس شود. اعلام انصراف کرد و با وجود ریاست بر مجلس تشخیص مصلحت و عضویت در مجلس خبرگان رهبری، در حاشیه صحنه سیاسی کشور و نظاره گر جدال های سیاسی دو جناح رقیب، سکوت را برگزید.

حمله به هاشمی اما ادامه یافت. هرکس برخورد های تند به هاشمی را نکوهش می کرد خود نیز مورد حمله منتقدین قرار می گرفت. کار بجایی رسید که در خارج کشور عده ای، بعضا پرچم سرخ در دست و فریاد تند در گلو، در برابر محل های سخنرانی ماشاالله شمس الواعظین و مسعود بهنود که بعد از آزادی از زندان برای سلسله سخنرانی هایی به خارج آمده بودند، گرد آمدند و علیه آنها دست به تظاهرات زدند. "افشاگران" به صرف نظرات ملایم تر بهنود و شمس الواعظین گفتند و نوشتند که این دو روزنامه نگار فرستادگان هاشمی رفسنجانی هستند برای جلوگیری از تعمیق جنبش اصلاحات.

در انتخابات ریاست جمهوری 84، سرانجام منتقدان سرسخت و هاشمی گله مند، به هم رسیدند، اما دیرهنگام و در آستانه برگزاری دور دوم انتخابات. انتخاباتی که شکست مشترکی بود برای اصلاح طلبان و هاشمی رفسنجانی.

خطبه های 26 تیرماه هاشمی اما زمانی انجام شد که بیش از یک ماه از انتشار نامه هاشمی رفسنجانی به آیت الله خامنه ای می گذشت. این نامه در زمانی نوشته شد که جنبش سبز خیابان ها را فراگرفته بود و انتخابات پیش از برگزاری، شگفتی آفريده بود. نامه هاشمی به رهبری، اعلام عبور مرد شماره دو نظام جمهوری اسلامی از "دیپلماسی پنهان" به "دیپلماسی آشکار" بود.

کارنامه هاشمی کارنامه سی سال خوبی ها و بدی های نظام اسلامی نیز هست. هاشمی اما درایت آن داشته و دارد که خود را در برابر مردم قرار ندهد. او هوشیارتر از آن است تا ابرهای تیره در آسمان نظام را نبیند و مدیر و مدبرتر از آن است که در برابر مردم خویش بایستد.

در نماز جمعه 26 تیر، اصلاح طلبان در قالب جنبش سبز به پیشواز هاشمی رفتند، هاشمی نیز هم با آنچه گفت هم با آنچه نگفت هم با شیوه ای که گفت شفاف ترین خطبه نماز جمعه را در دفاع از جنبش تحول خواهی کشور برای نمازگزاران خواند. او نمازگزاران سبز را ناامید نکرد.
بی شک دیپلماسی آشکار هاشمی با سرنوشت سیاسی او و خانواده اش نیز گره خورده است. هاشمی نشان داد در قامت یکی از معماران نظام جمهوری اسلامی سیاست مدارتر و مسئول تر از آن است که در خطبه های خود جنبش سبز مردم را نبیند یا بر "بحران" نظام چشم فروبندد.

هاشمی رفسنجانی آخرین حلقه ارتباطی نظام جمهوری اسلامی در شکل کنونی اش با مردم ایران است. آیا رهبری نظام و دیگر نهادهای حکومتی آخرین پل ارتباطی خویش با مردم را نیز ویران خواهند ساخت؟

گفته های تهدیدآمیز امروز آیت الله خامنه ای حاکی از قصد او برای ویرانی این آخرین گذرگاه حیاتی نظام است. بی شک موضعگیری هاشمی در نماز جمعه تاریخی هفته گذشته زمینه ساز دلگرمی و عزم محمد خاتمی و مجمع روحانیون مبارز برای درخواست برگزاری رفراندم بوده است.
در روزها و چه بسا ساعات آینده شاهد پیوستن گروه بیشتری از روحانیون، آیات عظام و شخصیت های سیاسی مردد به طیف حامیان هاشمی، موسوی، کروبی و خاتمی خواهیم بود. این احتمال نیز وجود دارد که رهبر و حامیان او برای جلوگیری از این پروسه، هاشمی را در حصر خانگی قرار دهند. در اینصورت شاهد اوجگیری اعتراضات خواهیم بود.

اعتراف اعترافگیران

hamid_farkhondeh@hotmail.com

ندا آقا سلطان را حکومت ایران در خیابان کشت، "مروة شربینی"، بانوی محجبه مصری اما بدست یک نژادپرست در دادگاه شهر درسدن آلمان بقتل رسید. روزنامه کیهان در یادداشتی به قلم حسین شریعتمداری پرده از راز این قتل برداشته و دستان پنهان دولت آلمان در این قتل را آشکار ساخته است.

یاداشت افشاگرانه آقای شریعتمداری گویای آن است که ظاهرا دامنه اطلاعات مدیر مسئول و نماینده آیت الله خامنه ای در روزنامه کیهان به رازهای پشت پرده دستگاههای امنیتی جمهوری اسلامی ختم نمی شود، بلکه ایشان اشراف کامل و جامعی نیز بر ماجرای پشت پرده قتل این زن مصری و دیگر اسرار قتل های سیاسی در آلمان دارند.

حسین شریعتمداری در یادداشت خود از راز "اتوبان های مرگبار" آلمان که محل از میان برداشتن مخالفان این دولت بوده است نیز می گوید. خواننده را بااطلاع می سازد که آلمان "تحقیر شده ترین" دولت اروپایی است. مدیر کیهان خوانندگانی که به اشتباه می پنداشته اند در سال 1945 عمر نازیسم در آلمان به پایان رسید و این کشور دوباره دارای نظام دمکراسی پارلمانی شد را از اشتباه بیرون می آورد و آنان را به ماهیت فاشیستی نظام کنونی آلمان واقف می سازد.

نیم نگاهی به این یادداشت آقای شریعتمداری در کیهان روشن می سازد که نویسنده قتل این زن محجبه و مقتول مصری را بهانه دفاعی شتابزده و فرافکنانه از کارنامه سیاهکاری های حکومت اسلامی ایران کرده است.

کیهانیان چند روز تلاش کردند همصدا با امام جمعه تهران، کشته شدن "ندا" را به معترضین انتخابات نسبت دهند، اما هنگامی که پی بردند این اتهام مضحک تر از آن است که کسی باور کند، میرحسین موسوی را مسئول خون های ریخته شده اعلام کردند. اکنون نیز دفاع حسین شریعتمداری از "شهید حجاب" و تاکید بسیار او بر دست داشتن دولت آلمان در این قتل، چیزی نیست جز تلاشی نومیدانه برای قاتل خواندن یکی از دولت های اروپایی که قاطعانه سرکوب معترضین به نتایج انتخابات را مورد انتقاد قرار داده است.

شاید نماینده ولی فقیه در کیهان، برای ادای وظیفه در قبال مراد خود و چه بسا پیدا کردن شریک جنایت برای حکومت ایران که خون ندا و نداهای ایران در اعتراضاتی مسالمت آمیز را بر زمین ریخت، حق داشته باشد تلاش کند قتل نژاد پرستانه، فجیع و تاسف انگیز مهاجری مصری با ضربات کارد در دادگاه را به دولت آلمان نسبت دهد.

حق با آقای شریعتمداری است، احمد تفضلی در "اتوبان های مرگبار" آلمان در جریان تصادفی ساختگی کشته شد. اتوبوس حامل نویسندگان ایرانی در راه سفر به ارمنستان نیز در آلمان قرار بود به دره پرت شود. وقتی که مدیر مسئول کیهان چنین برای وارد شدن ضربات کارد بر تن مروة شربینی مرثیه سرایی می کند، لابد مامورانی که با ضربات متعدد کارد پروانه و داریوش فروهر را به قتل رساندند، مامور دولت آلمان بودند نه فرستاده وزارت اطلاعات ایران و سعید امامی، دوست و همکار نماینده ولی فقیه در روزنامه کیهان. زهرا بنی یعقوب و زهرا کاظمی نیز در زندان فاشیست های آلمانی بقتل رسیدند.

خوشبختانه دولت فاشیست و تحقیر شده آلمان، قوه قضائیه ای دارد خوار و خفیف نشده و مستقل. قاتل مروة شربینی را محاکمه خواهد کرد، همانطور که آدمکشان فرستاده شده به رستوران میکونوس را به دست عدالت سپرد و آمران آن جنایت را نیز محکوم و به دنیا معرفی کرد.

بیچاره "دست اندکاران میدانی" سریال های تلویزیونی آلمان. فیلم را آنها می سازند، اسرار را برادر حسین می داند.

"تحقیر شده ترین دولت اروپایی" نیز جز تلاشی شتابزده برای دفاع از حقیرترین دولت در تاریخ جمهوری اسلامی، دولت کودتا نیست.
گفته های غلامحسین الهام سخنگوی دولت در برابر خبرنگاران که از " موجود بودن مدارک تبریک دولت های خارجی" به مناسبت پیروزی آقای احمدی نژاد سخن گفت، جلوه ای دیگر از اعتماد به نفس دولت کودتا را به نمایش می گذارد.

سخنگوی دولت باید چنان بگوید و نماینده رهبر در کیهان باید چنین بنویسد. بلکه خوراک توجیهی برای آنان که هنوز یا در بند قلم کیهانیان اند یا گرفتار درم سرکوب گرانند، فراهم آید. مبادا که در وفاداری یا فرمانبرداری از ذوب شدگان در ولایت دچار شک و تردید شوند. بویژه آنکه می بینند تشییع جنازه نمادین برای مروة، بانوی مقتول مصری برگذار می کنند، اما به هیچ مسجدی اجازه برگذاری مراسم برای ندا، دختر کشته ایرانی نمی دهند.

شگفت انگیز آنکه آقای شریعتمداری که روزگاری با دو جلسه بحث ایدئولوژیک احسان طبری مارکسیست را مسلمان کرد و به اشتباهات خود معترف نمود، کار فرهنگی خویش رها نموده فتوای قتل قاتل مروة شربینی صادر می کند. لابد این نیز از الزامات یا بدعت های عصر کودتاست که دیگر برای صدور حکم قتل شرعا لازم نیست در سلک فقیهان بود.

حجاریان: از تیر سعید عسکر تا زندان کودتا



hamid_farkhondeh@hotmail.com


آنها که در اواخر اسفند 1378 در آستانه انتخابات مجلس ششم سعید عسکر فرستاند تا مغز سعید حجاریان را نشانه رود، در جریان کودتای انتخاباتی 22 خرداد نیز، نگران از مغز تشکیلاتی اصلاح طلبان، او را همراه بسیاری دیگر از چهره های جبهه مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب و دفتر تحکیم وحدت دستگیر کردند.

سعید حجاریان را می توان مجاهد خستگی ناپذیر راه انتخابات نامید. هنگامیکه برخی از دوستان اصلاحات کارشکنی های رقیب در کار دولت اول خاتمی را دلیلی دانستند برای عدم شرکت در انتخابات، او که در آنزمان عضو شورای شهر تهران بود، فعالانه از شرکت در انتخابات دفاع کرد. در سال 84 دعوت او برای مشارکت در انتخابات البته بسیار سخت تر بود. راضی کردن دوستان بعد از هشت سال دولت خاتمی با بن بستی که اصلاحات با آن روبرو شده بود برای حجاریان آسان نبود. او اما لنگ لنگان در جلسات حاضر می شد تا از مشارکت دفاع کند.

حجاریان همواره گزینش راههایی برای کم هزینه کردن مبارزه سیاسی و درنتیجه گسترش پایگاه مردمی مطالبات سیاسی را در مد نظر داشته است. او از یکسو شجاعت "پهلوان اکبر" را می ستود، اما از سوی دیگر نظرات گنجی درباره تحریم انتخابات را مورد انتقاد قرار می داد. حملات را بر جان مجروحش می خرید، اما همچنان از تئوری "مشروطه خواهی" خویش دفاع می کرد. فرصت سوزی های محمد خاتمی را مورد انتقاد قرار می داد و با طنزی تلخ و سوالاتی سخت با مصطفی معین مصاحبه کرد. از سختی ها در راه او و کارشکنی ها در کار او سخن گفت، اما مشارکت را بر تحریم ترجیح داد. می گفت راه رسیدن به قصر جمهوری خواهی که اکبر گنجی ترسیم می کند در شرایط کنونی ایران شرکت در انتخابات است. سودای آن داشت که با تشکیل حاکمیت دوگانه و استفاده از ظرفیت های قانون اساسی و فشار از پایین آیت الله خامنه ای پرقدرت را به ملکه انگلستان تشریفاتی تبدیل کند. شاید او نیز در آن روزها نمی اندیشید که رهبر انقلاب روزی رهبر کودتا شود.
آن پادشاه و ملکه که قدرت حکومتی از دست دادند اما تاج و تخت تشریفاتی را حفظ کردند، هوشمندانه در مقابل خواست ملت هایشان عقب نشستند، نه اینکه ناشیانه در برابر ملت بایستند.

حجاریان که اهمیت تشکیلات برای موفقیت در مبارزه برای اصلاحات و دمکراسی و نهادینه کردن دست آورها را دریافته بود، در فردای دوم خرداد 76 با جمع دوستان جبهه مشارکت را بنیان نهاد. جبهه ای که هرچند از پایین تشکیل نشده بود، اما می توانست بویژه در سال هایی که اصلاح طلبان در حاکمیت بودند، پیوندهای خود را با مردم گسترده کند. پیوندهایی که اگر بدان اهمیت داده شده بود، امروز کودتاچیان نمی توانستند بسیاری از چهره های کلیدی این جریان را دستگیر کنند بدون آنکه واکنش تشکیلاتی عمده ای از سوی این مهم ترین جریان اصلاح طلب را شاهد باشیم.

اخبار جسته و گریخته خبر از وخامت حال سعید حجاریان و حتی در کما رفتن وی دارد. در آستانه نوروز 79 بسیاری نگران حال سعید جلوی بیمارستان دست به دعا برداشته بودند. بسیاری از دوستانی که ده سال پیش، نگران حال تئوریسن اصلاحات، دور تخت او حلقه زده بودند اکنون خود در اوین در زندان کودتاچیان اند.

آیا جسم زخمی سعید زخم تازه کودتا را نیز تاب خواهد آورد؟ یک پاسخ اما مسلم است: اندیشه سعید در خیابان های سرتاسر ایران جوانه زده است. موجی سبز همه ایرانیان داخل و خارج را در برگرفته و دنیا شاهد روح همبستگی ملی و همیاری ایرانیان برای حرکت بسوی فردایی بهتر است.

ندای مردم ايران را خاموشی نيست

چهارشنبه 3 تير 1388
در خيزش مسالمت آميز و مدنی ملت برای صيانت از آرای خويش، مار زخمی استبداد مراقبت ويژه می طلبد. تنها با حضور پيوسته، انبوه و پرهيز از هر گونه خشونت می توانيم آن را وادار به تمکين به اراده عمومی کنيم
hamid_farkhondeh@hotmail.comسينه ندای ايران را شکافتند. او اکنون در دل خاک خفته، چشمانش اما با دنيا سخن می گويد. او ندای ما در دنيا شده، سند مظلوميت مردمان و سبعيت حاکمان گشته است. ندای ملت را می توان غرقه در خون کرد، صدايش را خاموش اما هرگز نمی توان کرد.
حال در انبان بهانه جويی ها و فرافکنی ها بکاويد، کارداران از سفارتخانه اخراج کنيد و توطئه گر و خرابکار از فرودگاه وارد کنيد. هر پافشاری رهبر بر عدم عدم ابطال انتخابات، آنهم با اعتراف شورای نگهبان خودی بر مخدوش بودن تعداد زيادی از صندوقها، نمايش کودتا، کارگردانان و صحنه آرايان آن را هر روز مضحک تر از پيش می کند.
چنانچه نزديک به دو هفته بعد از کودتا، مردم ايران بخصوص جوانان کشور هم صدای اعتراض مسالمت آميزشان به رهزنی آرا بلند است، هم بدنشان پذيرای ضربه باتوم ها، قمه ها و تيرهای ماموران حکومتی است.
آيت الله خمينی برای رساندن صدای اعتراض در دوران انقلاب از همه رساناها کمک می گرفت و با تمام راديو و تلويزيون های غربی مصاحبه می کرد. امروز هر ندای ايرانی و هر يار و همراه او، با دوربين تلفن همراهش هشيارترين خبرنگار داخلی و خارجی برای ثبت لحظه هاست. لحظه های در خون غلطيدن جوانان کشور در تظاهرات مسالمت آميز، تصويرهای ويرانگری و ناامنی توسط ماموران نظم و امنيت. حال باز بولتن کودتا را بر گردش آزاد خبر ترجيح دهيد. بجای انعکاس صدای ملت سانسور و جعل خبر در رسانه ملی بگستريد. فيلم برداری از خيابان های تهران را برای خبرنگاران خارجی، جز از مراسم نماز تقلب و تهديد، ممنوع کنيد. باز هم خبرنگار خارجی اخراج و روزنامه نگار داخلی احضار کنيد. درست است که چشم ديدن خبرنگاران بی طرف بخصوص بی بی سی فارسی را نداريد، چشم مردم دنيا را اما نمی توانيد ببنديد.
چگونه است که با دارا بودن دستگاه عریض و طويل اطلاعاتی، شب کودتا و روزهای بعد صدها نفر را فله ای بازداشت می کنيد و حتی در دفاتر روزنامه ها مامور می گماريد، چطور می گوييد نه تنها بر همه امور در ايران که بر منطقه کنترل داريد، آنگاه "۴۵۰ خرابکار از جزيره انگليس" برای آشوبگری در کشور وارد فرودگاه می شوند و آنان را دستگير نمی کنيد؟ لابد متکی به اين پنداريد که: حال که رهبر دروغ ۲۴ ميليونی می گويد چرا وزير امور خارجه نتواند دروغ ۴۵۰ تايی بگويد. در انقلاب ها سر مار استبداد قطع کنند، در اصلاحات آن را به سوراخ خويش رانند. عليرغم اينکه ممکن است بخاطر شدت خشونت نيروهای حکومتی گهگاه در تظاهرات صدای "مرگ بر" يا "می کشم" شنيده شود، ملت ايران در اين حرکت مسالمت آميز و عدالتخواهانه، خواستار مرگ اين و آن نيست. مردم آمده اند تا زندگی را فرياد کنند.
مردم تنها خواهان برجای خود نشاندن مستبدان هستند. برآنند تا از بی قانونی جلوگيری کنند. می خواهند آنها که پنج يا شش ميليون رای، يعنی حدود ۱۰ درصد آرای مردم را دارا هستند، برای ديگران تعيين تکليف نکنند. به خيابان آمده اند تا به حکومت و مفتشانش اجازه ندهند به شعورشان توهين کنند. می گويند کسانی که نشان داده اند حتی از عهده رهبری جناح خود نيز برنمی آيند، آنها که حتی به وعده داده شده برای آن ۱۰ درصد نيز نتوانسته اند وفادار باشند، آرا را مهندسی نکنند، آمار دروغ تحويل ندهند و در مقابل خواست ملت نايستند. دنيا صدای اعتراض و عدالتخواهی مردم ايران را شنيده است، آيت الله خامنه ای اما عليرغم گذشت نزديک به دو هفته از اعتراضات خيابانی و اعتراف شورای نگهبان به تخلفات گسترده در انتخابات، همچنان از نتيجه انتخابات دفاع و درخواست ابطال آن از سوی مهندس موسوی و مهدی کروبی را رد می کند، در تازه ترين اظهارات خويش بر گفته های قبلی خود پای فشرد.
در خيزش مسالمت آميز و مدنی ملت برای صيانت از آرای خويش، مار زخمی استبداد مراقبت ويژه می طلبد. تنها با حضور پيوسته، انبوه و پرهيز از هر گونه خشونت می توانيم آن را وادار به تمکين به اراده عمومی کنيم.
اما در صورت بازگشت به خانه ها با دستانی خالی، اين مار زخمی شبانگاه برای دزديدن چراغ بر در خواهد کوبيد. اول سراغ مهندس و شيخ و سيد خواهند رفت، بعد نشانی خانقاه ويران درويش را خواهند پرسيد. سپس سراغ بقيه السيف دانشجويان، آنها که تاکنون نه بازداشت گشته اند و نه از پنجره پرت شده اند خواهند رفت، بعد هر سفيدی را سياه و هر بوته سبزی را لگد خواهند کرد و تنها خارها را بر جای خواهند گذاشت و خوارها را جايگاه خواهند بخشيد.
البته در آن روز به پس گرفته شدن اعتراض رضايی از شورای نگهبان نيز رضايت نخواهند داد. سردار را نيز چنين سربلند نخواهند داشت.
Published from gooya news {http://news.gooya.com} Copyright © 2009 news.gooya.com All rights reserved for the original source

نشانه خدا نماد دروغ شد

اکنون که مهندس عليرغم تهديدهای رهبر، راه ايستادگی و صيانت از آرای مردم را درپيش گرفته، امکان دستگيری او می رود. اعتصابات اما در راه خواهند بود. عدالت خواهی مدنی و مسالمت آميز ايرانيان را از اين دستگيری احتمالی چه باک
hamid_farkhondeh@hotmail.com
چه آسان نشان داد اوصافی چون "عادل"، "مدير"، "مدبر" و "آگاه به شرايط زمان" به او نمی چسبد. بسيار مستبدين هستند گرچه بويی از عدالت نبرده، اما تدبير حکومت ظلم بکار بندند و شمشير از رو نبندند. کارنامه کم سياه داشت، سياه ترش کرد. حمايت از تقلب و تزوير کم کرده بود، آشکارش کرد. همين بود محصول انتخاب خبره گی فقيهانه؟
نماز جمعه آخرين فرصت بود برای رهبر تا با پذيرش ابطال انتخابات به ترميم آخرين رگه های اعتبار و اعتماد لطمه ديده خود پردازد. او اما ترجيح داد تقلب در انتخاب انکار کند، حمايت از احمدی آشکار کند، تيغ تهديد برکشد، قدرت را به هر قيمت بچسبد ولی جان را ناقابل بداند تا بلکه اشک تمساحی درآرد.
بانگ رساتر اعتراض بر بام ها، حضور پرصلابت مردم در خيابان ها و ايستادگی مهندس موسوی و مهدی کروبی در فردای آن نماز تهديدآميز، نشان داد گرچه ارباب بسيج و اصحاب تفنگ زحمت مردم می دارند، عرض خود، اگر چيزی باقی مانده باشد، نيز می برند. حداقل قصه برای رهبر پرغصه خواهد بود، چراکه مجلس خبرگان رهبری دير يا زود بايد تکليف خود را با چنين رهبری روشن سازد.
چه خوب شد خاتمی نيامد. اگر او آمده بود تقلب همان بود اما ايستادگی همين نبود. انتظار يکدهم پايداری و شجاعت که موسوی و کروبی هر روز از خود نشان می دهند از آن بزرگوار نمی رفت. او نه جرات تظاهرات بدون مجوز داشت نه اراده مخالفت با دعوت رهبر. اعلاميه می داد تا از بداخلاقی های انتخاباتی شکايت کند، احتمالا مردم را به سکوت فرامی خواند و به شمارش صندوق های دست خورده قناعت می کرد.
اکنون که مهندس عليرغم تهديدهای رهبر، راه ايستادگی و صيانت از آرای مردم را درپيش گرفته، امکان دستگيری او می رود. اعتصابات اما در راه خواهند بود. عدالت خواهی مدنی و مسالمت آميز ايرانيان را از اين دستگيری احتمالی چه باک. مهندس را بگيرند، شيخ هست. شيخ را در بند کشند، رهجويان رهنورد خود را دارند. حرکت چنان آگاهانه، اعتراض چنان مسالمت آميز، خواست چنان روشن و راه چنان سبز است که بازداشت های فله ای نيز کارساز نيست، مردم چهره های خود را پيدا خواهند کرد.
Published from gooya news {http://news.gooya.com} Copyright © 2009 news.gooya.com All rights reserved for the original source

نه افراط انقلاب نه تفريط ۲۸ مرداد

چهارشنبه 27 خرداد 1388

اکنون ملت ايران با کوله بار تجارب تاريخی يک صد ساله خود، چهارمين حرکت ملی خويش برای اسقرار حکومت قانون را آغاز کرده است. اختلافات و تندروی ها در جنبش مشروطه، تفريط کودتای ۲۸ مرداد و خشونت ها و ويرانگری های انقلاب اسلامی، بهايی بس گزاف برای غنای جنبش دمکراسی خواهی ايرانيان بوده است
hamid_farkhondeh@hotmail.com
عقب نشينی آيت الله خامنه ای آغاز شد. او که در روز کودتا، مغرور از فتح صندوق های رای، حاضر نبود حتی با کانديداهای معترض ديدار کند، به محض شروع اعتراضات گسترده خيابانی، هم با مهندس موسوی ملاقات کرد هم نمايندگان کانديداهای اصلاح طلب را به بيت رهبری دعوت کرد. وی در سخنانش تلاش داشت سبوی شکسته را بازسازی کند. اظهارات روز گذشته سخنگوی شورای نگهبان که ابطال انتخابات را دور از ذهن ندانست، اولين نشانه پذيرش ابطال انتخابات، خواست آقايان موسوی و کروبی، است.
آيت الله خامنه ای درحالی از رسيدگی قانونی به اعتراضات کانديداهای معترض صحبت می کند که در دور گذشته انتخابات رياست جمهوری که همه شواهد حاکی از تقلب گسترده و سازمان يافته در انتخابات بود، نه به اعتراضات مهدی کروبی در مورد تقلب گسترده وقعی گذاشت، نه به شورای نگهبان توصيه کرد به شکايات هاشمی رفسنجانی رسيدگی کند.
اصولا شورای نگهبان که ادعای رسيدگی قانونی به شکايات و اعتراضات کانديداها را دارد، نتوانسته نگهبان بيطرفی خود در انتخابات ها باشد. آيت الله احمد جنتی دبير اين شورا برای کاستن از دامنه پيروزی گسترده اصلاح طلبان در انتخابات مجلس ششم، تنها در يک فقره ۶۰۰ هزار رای در حوزه انتخابيه تهران و شميرانات را باطل کرد. در پی اين واقعه مصطفی تاج زاده معاون وزارت کشور در اولين دولت اصلاحات از آيت الله جنتی به قوه قضائيه شکايت برد، که البته هرگز بدان رسيدگی نشد.
اين قدرت حضور مردم است که ديکتاتورها را سرانجام وامی دارد صدای اعتراض شان را بشنوند. نيروهای سرکوبگر نيز چه کاسکت بر سر و باتوم در بغل باشند چه قمه در دست و چماق بر بر، در برابر اعتراضات گسترده و مسالمت آميز مردم کاری از پيش نخواهند برد.
اکنون ملت ايران با کوله بار تجارب تاريخی يک صد ساله خود، چهارمين حرکت ملی خويش برای اسقرار حکومت قانون را آغاز کرده است. اختلافات و تندروی ها در جنبش مشروطه، تفريط کودتای ۲۸ مرداد و خشونت ها و ويرانگری های انقلاب اسلامی، بهايی بس گزاف برای غنای جنبش دمکراسی خواهی ايرانيان بوده است.
امروز گويا عصاره درس های تلخ تاريخ در حرکت مدنی مسالمت آميز و قاطعانه مردم تجلی يافته است. کم هستند ايرانيانی که پيوسته از يکسو حسرت سردرگمی مردم يا انفعال سازمان ها و احزاب سياسی در برابر کودتای ۲۸ مرداد و از سوی ديگر پشيمانی مشارکت در انقلابی که برای شان سال های سياه، داستان های تلخ و حوادث خونين به ارمغان آورد، نخورده باشند. درست است که شرايط امروز با دوران نهضت ملی شدن صنعت نفت تفاوت بسيار دارد، اما بی شک مقاومت مدنی مردم در برابر کودتای انتخاباتی ۲۳ خرداد، هم رگه های هشياری تاريخی برای وا کنش سريع به کودتا و کودتاگران را درخود دارد هم احتياط پرهيز از خشونت انقلاب.
فرصت سوزی های دوران هشت ساله دولت اصلاحات نيز از جمله عواملی است که بر عزم و واکنش سريع ايرانيان عليه تهاجم اخير استبداد بی تاثير نبوده اند. رمز پيروزی مردم ايران در خيزش آزاديخواهانه و قانونگرايانه جاری، همين ادامه استقامت و پايداری بر خواست خويش و پرهيز از هرگونه خشونت است. ملت ايران فرصت های تاريخی بسيار از دست داده است. در عصر بلوغ فکری جامعه ايرانی، جايی برای افراط و تفريط نيست.
سياستمداری هنرمند که سال ها سکوت عرصه فرهنگ را بر غوغای صحنه سياست ترجيح داده بود، اکنون به نماد مقاومت ملت ايران در برابر استبداد و قانونگريزی تبديل گشته است. اگر نبود حضور گسترده مردم در خيابان ها و صدای رسای آنها بر بام ها، نه هاشمی رفسنجانی شکوائيه می نوشت، نه مهندس موسوی و شيخ اصلاحات بر ابطال انتخابات پای می فشردند و نه محمد خاتمی جرات حضور در تظاهرات بدون مجوز می يافت تا بصراحت از حقوق مردم سخن گويد.
حرکت ملی و مسالمت آميز مردم ، عزم دختران و پسران پرشور ايران زمين و استقامت دانشجويان آزاديخواه سرمايه ای است که به رهبران اصلاحات صراحت بر قلم، شجاعت در کلام و استواری بر خواست ارزانی می دارد. بنوبه خود، حضور سه چهره سرشناس اصلاحات در راس حرکت ها و اعتراضات مردمی و حفظ هماهنگی و همبستگی ميان آنان تضمينی است برای عدم انحراف به سمت حرکت های کور و خشونت طلبانه. هم مردم به مهندس، شيخ و سيد خود احتياج دارند و هم آنان محتاج حمايت و حضور مردم خويش اند.
در تلاش برای ترميم حرکتی که نه مديرانه بود نه مدبرانه، آيت الله خامنه ای قصد دارد جمعه آينده در دانشگاه تهران نماز کودتا بخواند، مردم اما نماز کودتا خواندند.
بزودی خبر پذيرش ابطال انتخابات ۲۲ خرداد و تدارک انتخابات جديد را از شورای نگهبان خواهيم شنيد. و بقول شيخ اصلاحات، اين تازه اول داستان است.
Published from gooya news {http://news.gooya.com} Copyright © 2009 news.gooya.com All rights reserved for the original source

کودتا تثبيت نخواهد شد

پاسخ قم به درخواست مهندس موسوی که بنا به همه شواهد رئيس جمهور منتخب است، می تواند بخشی از جامعه روحانيت مبارز و بويژه هاشمی رفسنجانی را نيز برای شکست کودتا به صحنه آورد. شکل گيری چنين اتحادی می تواند بنوبه خود موتور مجلس تاکنون خاموش خبرگان رهبری برای تدارک خلع رهبر را روشن کند.

hamid_farkhondeh@hotmail.com
در روز تلخ ايران، رهبر از کام شيرين خود خبر داد. او تحمل شنيدن "نه" بزرگ ديگری از سوی مردم نداشت. و چنين بود که ايران ديروز شاهد "نه" بزرگ رهبر به مردم بود.
مخالفت قاطعانه ميرحسين موسوی و مهدی کروبی با نتايج اعلام شده از سوی وزارت کشور، نامه مهندس موسوی به آيات عظام، بيانيه مجمع روحانيون مبارز و ادامه مقاومت و اعتراض در خيابان های تهران و شهرهای بزرگ کشور حکايت از بيلان موفق مبارزه آغاز شده با کودتا در اولين روز خود است.
نمی توان پذيرفت که آيات عظام منتظری، صانعی و طاهری با ويژگی هايی که از آنها سراغ داريم، به دعوت مهندس موسوی لبيک نگويند. در ساعات آينده ورود برخی ديگر از مراجع قم که وابستگی مالی چندانی به بيت رهبری ندارند، به صف مخالفان کودتای احمدی-خامنه ای دور از انتظار نيست. اگر خبر حضور حضور زهرا اشراقی نوه آيت الله خمينی در ميان بازداشت شدگان صحت داشته باشد، بی شک بيت آيت الله خمينی را نيز در برابر کودتاچيان به صحنه خواهد آورد.

پاسخ قم به درخواست مهندس موسوی که بنا به همه شواهد رئيس جمهور منتخب است، می تواند بخشی از جامعه روحانيت مبارز و بويژه هاشمی رفسنجانی را نيز برای شکست کودتا به صحنه آورد. با شکل گيری چنين اتحادی می تواند بنوبه خود موتور مجلس تاکنون خاموش خبرگان رهبری برای تدارک خلع رهبر را روشن کند.
آنچه مسلم است آيت الله خامنه ای در روز ۲۳ خرداد ناشيانه عبای رهبری انقلاب را با چکمه رهبری کودتا تاخت زد. دستگيری های گسترده شب گذشته البته کار او را بسيار دشوارتر خواهد ساخت.
جبهه ای که او و دولت احمدی اش در برابر خود گشوده اند وسيع تر از آن است که در توان مقاومت آنها باشد.
ابتکارهای موج سبز و سفيد نيز در روز اول مقاومت خود در خيابان ها و دانشگاها حکايت از سرزندگی و شور ايستادگی نسل جوان کشور دارد.
همه شواهد حاکی از آن است که حکومت کودتا دولت مستعجل خواهد بود.
Published from gooya news {http://news.gooya.com} Copyright © 2009 news.gooya.com All rights reserved for the original source

جمعه 22 خرداد 1388
رای به کروبی: انتخاب صراحت در برنامه، شجاعت در کلام، حميد فرخنده
اکنون زمانی است برای رای دادن به شيخ اصلاحات. هرچه آرای او بيشتر باشد، در فردای انتخابات او با پشتوانه ای محکم تر و صدايی رساتر چه در حکومت و چه بر حکومت، از حقوق پايمال شده شهروندان و برنامه های خويش دفاع خواهد کرد.
hamid_farkhondeh@hotmail.com
انتخابات در ايران بار ديگر شگفتی آفريد. اين بار البته قبل از روز رای گيری و پيش از اعلام نام کانديدای پيروز. صرف نظر از نتيجه انتخابات، عصر بعد از انتخابات ۲۲ خرداد هم اکنون در ايران آغاز گشته است. تب و تاب روز و شب های سبز و سفيد و قرمز تهران، مناظره های تلويزيونی کانديداها و نامه هاشمی رفسنجانی به رهبر جمهوری اسلامی، خبر شروع سرفصل تازه ای در حيات سياسی جمهوری اسلامی است.
رويداد مهم ديگر و از بسياری جهات بی سابقه تاريخ انتخابات ايران، شکل و محتوای فعاليت های انتخاباتی در ستاد شيخ مهدی کروبی است. قبل از آنکه موج سبز فراگير شود و ماهها پيش از آنکه مهندس موسوی برای شرکت در انتخابات ابراز تمايل کند، شيخ اصلاحات از عزم خويش برای شرکت در انتخابات خبر داد. دست همکاری بسوی کارشناسان و نخبگان سياسی دراز کرد. حلقه ای از چهره های هزينه داده و کاردان دور شيخ گرد آمدند. حاصل کار ارائه صريح ترين برنامه ها در چهارچوب قانون اساسی کنونی برای رعايت حقوق شهروندی، احيای برنامه ريزی و مديريت کشور و طرحی برای مردمی کردن درآمدهای نفتی بود. دفاع شيخ از دراويش که مساجدشان يکی پس از ديگری ويران شد، پاسخ آتشين اش به نماينده ولی فقيه در روزنامه توپخانه، جواب صريح اش به سرلشکر حسن فيروزآبادی رئيس ستاد نيروهای مسلح و دفاعش از حقوق کانديداهای رد صلاحيت شده نمونه های برجسته ای از صلابت کلام شيخ در اين دوره بود.
از نظر محتوا بدون شک برنامه ملی کردن درآمدهای نفتی مهدی کروبی برگرفته از طرح دکتر مسعود نيلی اقصاددان برجسته ايران، از مهم ترين و جسورانه ترين طرح های ارائه شده از سوی اوست. طرحی نو برای خارج کردن تدريجی توليد و توزيع درآمدهای نفتی از بودجه دولت.
نوآوری اقتصادی شيخ اصلاحات از اين رو نيز حائز اهميت است که نفت دولتی، ميراث نهضت ملی شدن صنعت نفت، هنوز حتی برای بسياری از نيروهای دمکراسی خواه سکولار در ايران ثروتی است که بايد تحت کنترل "دولت صالح" قرار گيرد. در اين طرح قرار بر اين است که بعنوان شروع کوتاه کردن تدريجی دست دولت از درآمدهای نفتی کشور، سهام شرکت های گاز و پخش فراورده های نفتی در داخل کشور به طور مساوی ميان همه افراد کشور از ۱۸ سال به بالا توزيع شود. امری که گذشته از خارج کردن کنترل دولت بر بخشی از درآمدهای نفتی، به بهبود محيط زيست مغفول مانده در انتخابات، عليرغم موج سبز، ياری خواهد رساند.
اما در شکل نيز نوآوری ستاد کروبی در تاريخ انتخابات ايران ماندگار خواهد شد. در ايران رسم بر اين بوده و هست که روحانيون همواره متکلم وحده باشند. شيخ اصلاحات اما نشان داد همانطور که با فروتنی کاذب ميانه ای ندارد و از ويژگی های فردی خويش دفاع می کند، همانگونه که خاموشی در وقت سخن گفتن را طيره عقل می داند، در زمان لازم نيز می تواند متکثرالدعوه باشد، کارهای تخصصی به کارشناسان و سخن را به اهل فن واگذارد.
شيخ از بنيانگذاران مجمع روحانيون مبارز بود و برای کانديدا شدن محمد خاتمی در سال ۷۶ کوشيد، ولی هم محمد خاتمی و هم تشکل های عمده اصلاح طلبان ترجيح دادند از کانديداتوری مهندس موسوی حمايت کنند. شيخ اما تنها نيست. اکنون او حتی محبوب دراويشی شده است که معمولا به امور سياسی علاقه نشان نمی دهند. دانشجويان زجر کشيده، اقليت های دينی تبعيض ديده و بخش بزرگی از جامعه مدنی ايران از شيخ اصلاحات، از تغيير برای ايران حمايت می کنند.
ابتکار بديع و مبهم آرای سفيد نيز از نوآوری های اين دوره انتخاباتی برای فرار از بن بست تحريم است. آرايی که در اهميت نقش شان همين بس که می توانند هم مانع پيروزی احمدی نژاد و هم مانع پيروزی ميرحسين موسوی در دور اول شوند!
مبتکران آرای سفيد و باطله گويا فراموش کرده اند که کانديدای اصلاح طلب ديگری غير از ميرحسين موسوی نيز وجود دارد که از قضا هم صراحت برنامه هايش هم شجاعت کلامش بيش از موسوی است.
صحنه انتخابات در ايران عرصه شگفتی هاست، اگر بجای رای سفيد، رای خود را به نفع مهدی کروبی به صندوق بياندازيم، شانس او را برای رفتن به دور دوم بيشتر کرده ايم. اگر دور دومی در اين انتخابات وجود داشته باشد، چرا شاهد رقابت ميرحسين و کروبی در آن نباشيم؟
اکنون زمانی است برای رای دادن به شيخ اصلاحات. هرچه آرای او بيشتر باشد، در فردای انتخابات او با پشتوانه ای محکم تر و صدايی رساتر چه در حکومت و چه بر حکومت، از حقوق پايمال شده شهروندان و برنامه های خويش دفاع خواهد کرد.
Published from gooya news {http://news.gooya.com} Copyright © 2009 news.gooya.com All rights reserved for the original source

صراحت شیخ، محافظه کاری مهندس

hamid_farkhondeh@hotmail.com

این نیز از شگفتی های سیاست ورزی در ایران است که یک روحانی در سلک شیخی میانه رو با سابقه تحصیلات حوزوی و دانشگاهی، نه تنها پرچمدار صراحت و شجاعت در کلام در این دوره از انتخابات ریاست جمهوری شده است، بلکه پیشرفته ترین و کارشناسانه ترین بیانیه های انتخاباتی در عرصه حقوق شهروندی، حقوق زنان، اقلیت های مذهبی و قومی و طرحی برای اصلاح ساختاری اقتصاد رانتی کشور از طریق خارج کردن تدریجی کنترل دولت بر درآمدهای نفتی، البته با توجه به محدودیت های قانون اساسی، ارائه داده است.
از طرفی، مهندسی معمار و هنرمندی دولتمرد با سابقه استادی دانشگاه، پس از سکوتی بیست ساله، همراه با همسرش کارگاه هنرهای تجسمی خویش را ترک کرده تا هنرهای سیاسی و دولتمداری خویش را به نمایش بگذارد. با زبان ابهام و ایهام، با ترکیب رنگ تیره اصولگرایی و رنگ روشن اصلاح طلبی، با به رخ کشیدن حمایت های آیت الله خمینی از خود و دولت دیروزش، سودای احیای دولت امروز، اجرای قانون، عدالت اجتماعی و حقوق شهروندی دارد.

دلخستگی بسیاری از روشنفکران و فعالان سیاسی از دولتمردانی که صندلی ریاست جمهوری را با کرسی استادی، و ریاست قوه اجرائیه کشور را با نهاد روشنفکری یکی گرفتند یا مسئولیت گریزانه در هم ادغام نمودند، این دوره از انتخابات ریاست جمهوری را به سرآغاز خجسته جدایی نهاد روشنفکری از نهاد حکومت در ایران تبدیل کرده است. تداخلی که نه حق سیاست را ادا توانست کردن، نه دین روشنفکری را به جا توانست آوردن. چراکه نه اندیشه ورزی در میدان تنگ سیاست و خط و مرزهای محدود کننده قدرت شکوفا می شود و نه اجرای برنامه های وعده داده شده در محدوده نظام حقوقی و حقیقی قدرت، مجاز است غیرمسئولانه بر بال های اندیشه و آرزو به پرواز درآید.

وجه مشترک عباس عبدی، غلامحسین کرباسچی، عبدالله مومنی و عطاءالله مهاجرانی بعنوان شخصیت های سیاسی اصلاح طلب و چهره هایی مانند عمادالدین باقی، عبدالکریم سروش، بابک احمدی، احمد زیدآبادی، محمد قوچانی از جامعه روشنفکری و روزنامه نگاری ایران، به استثنای بابک احمدی، همه هزینه دادگان اصلاحات هستند. حضور فعال آنها در صف حامیان شیخ اصلاحات تنها به این علت نیست که در ایام زندان، در روزهای سخت و تاریک سلول انفرادی، این تنها مهدی کروبی بود که گاه با ریش سفیدی در پس پرده قدرت و زمانی با عتابی و خطابی موفق به تماس تلفنی با این فراموش شدگان اصلاحات می شد تا موجب دلگرمی و تسلی خاطرشان شود. تنها از اینرو نیست که شیخ اصلاحات از معدود کسانی بود که ضمن تماس با خانواده های این زندانیان، از آنان دلجویی می کرد. آنها گرد شیخ همی گشته اند چراکه عمل گرایی شان آرزوست. دور کاندیدای خود حلقه نزده اند تا کلمات بزرگ و نشدنی بشنوند، آرزو دارند اعمال کوچک، اما شدنی را ببینند.

میرحسین موسوی هنگامی که با دانشجویان مبارز و پرسشگر روبرو می شود تاکید می کند که در صدارتش "کسی شهروند درجه دوم نخواهد بود"، زمانی که از سوی اصول گرایان متهم به تعامل و همگامی با نهضت آزادی ایران می شود در دفاع از اعضای نهضت آزادی می گوید "آنها نمازخوان هستند و کافر نیستند."
چون نیک در این پاسخ کوتاه و دفاعی مهندس موسوی بنگریم، می بینیم که هنوز آفتاب دولتش ندمیده، چهار مرتبه وعده اول خود را انکار کرده است. چراکه لابد مهندس موسوی و طرفداران "اسلام ناب" جزو شهروندان درجه اول هستند، نهضت آزادی و ملی- مذهبی های نمازخوان در مرتبه دوم قرار می گیرند، اقلیت های مذهبی غیرمسلمان شهروندان درجه سه و نهایتا کفار چهارمین رتبه شهروندی را حائز می شوند.
بقیه داستان معلوم است. کسی که در برابر اتهام نشست و برخاست با نمایندگان یکی از
باسابقه ترین احزاب مسلمان ایران چنین محافظه کارانه پاسخ می دهد، واضح است چقدر بعد از تکیه بر کرسی ریاست جمهوری، در دفاع از حقوق شهروندان ایرانی بهایی و دیگر اقلیت های مذهبی یا دگراندیشان و حتی حقوق مسلمانانی که به اسلام ناب مورد نظر وی معتقد نیستند، راسخ خواهد بود.

این درحالیست که ستاد شیخ اصلاحات در خود را بر روی طیفی از نخبگان سیاسی و فکری بازگذاشته است، از همکاری و همفکری آنان در تدوین برنامه های خود استفاده می کند و هم ردیف با مشاوران خویش با خبرنگاران به گفتگو می نشیند. خرد جمعی در آنجا ارج می بیند. شیخ رو به آینده دارد، مهندس اما رعایت حقوق شهروندی را در ارجاع به گذشته و تورق در فرمان های آیت الله خمینی جستجو می کند. میرحسین موسوی نه تنها از بکارگیری اسم "اصلاح طلبی" اکراه دارد، بلکه رسم دوستی سیاسی را نیز پاس نمی دارد، از نمایندگان احزاب اصلاح طلب حامی او در همه ستادهایش با آغوش باز استقبال نمی کنند.
با این وجود، نخست وزیر دوران جنگ از شدت گفتارهای پوپولیستی اولیه خویش مانند "اقتصاد اخلاقی" و "هدایت شدن یا کنترل دولت توسط مردم" کاسته و نوستالژی "مردم کم توقع و ایثارگر" یا "اسلام ناب" در بیانیه ها و سخنرانی های اخیرش بسیار کم رنگتر شده است.
البته می توان همزمان پایی در زمین اصول گرایان داشت و دستی به سوی اصلاح طلبان دراز کرد. می توان با مخلوط کردن سیاست های مختلف و متضاد احیانا شربتی انرژی زا و قدرت ساز تولید کرد. قدرتی که البته در مقایسه با آشفتگی اوضاع کنونی در مدیریت کشور، باید مقدمش را گرامی داشت و حضورش را خجسته شمرد. این معجون سیاسی پرابهام به احتمال زیاد ما را از آفات دولت احمدی خواهد رهانید، اما امید شهروندان برابر و ایستادگی برای اجرای وعده های حقوق بشری، از دولت موسوی نباید داشت. کار شیخ اصلاحات نیز در صورت پیروزی، برای اجرای برنامه هایش، آسان نخواهد بود. مهدی کروبی اما با صراحت کلامی و بصیرت نوشتاری از حقوق شهروندی یاد می کند و صراحت و شفافیت اگر همه چیز نیست، اما از شروط لازم برای پایبندی به وعده های انتخاباتی است.

در این میان گویا وحشت بجا از پیروزی مجدد احمدی نژاد، برخی از اصلاح طلبان یا حتی سکولارهای جمهوریخواه را بر آن داشته تا مرحله اول و دوم انتخابات را با هم اشتباه بگیرند.
به گمان خود دوستانه، توصیه کنار رفتن یک کاندیدای اصلاح طلب به نفع دیگری می دهند. بازگویی و نقادی برنامه های موسوی و کروبی و نهایتا دامن زدن به رقابت بین کروبی و موسوی را به زیان اردوی اصلاح طلبان ارزیابی می کنند. جالب است که همزمان سودای زدن نقش خود و پایگاه اجتماعی خود بر انتخابات نیز دارند. انتخابات را با انداختن رای به صندوق یکسان می انگارند. درحالیکه فرصت های انتخاباتی در ایران از معدود دوره هایی است که برنامه ها و نظرات مختلف امکان بررسی و انعکاس نسبتا گسترده در فضای محدود رسانه ای کشور می یابند. بعلاوه چگونه می توان هم از "مطالبه محوری" دفاع کرد هم سکوت در برابر کاندیداهای اصلاح طلب را توصیه کرد. اگر از زاویه کمیت آرا نیز به موضوع بنگریم، هرچه ظرف و بستر آرای اصلاح طلبان گسترده تر باشد میزان مشارکت بالاتر خواهد بود و درصد آرای کمتری نصیب اصولگرایان که سقف آرای نسبتا ثابتی دارند، خواهد شد. این راهبرد هم خطر پیروزی احمدی نژاد در دور اول را کاهش می دهد و هم از نظر زمانی هم از منظر روحیه اجتماعی فرصت بیشتری برای ریختن آرا به صندوق های رای به نفع کاندیدای حاضر اصلاح طلبان در دور دوم، فراهم خواهد ساخت.

انتخابات؛ گذار از آرمانگرایی به عملگرایی

hamid_farkhondeh@hotmail.com
اگر نبود شکاف در اردوی اصولگرایان، شاید میرحسین موسوی این بار نیز سکوت در خلوت فرهنگستان هنر را بر شلوغی در جلوت انتخابات ریاست جمهوری ترجیح می داد. اختلافات جدی در صفوف آنان که آغاز عصر قدرت شان با هراس همیشگی از تفرقه همراه بود، یکی از ویژگی های مهم دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ست. در دهه اول انقلاب حاکمان جدید می خواستند از طریق نهادسازی وحدت نیروهای شان را در دانشگاه تحکیم بخشند، اما سرانجام سرکنگبین "دفتر تحکیم وحدت" صفرای مخالفت تحویل خالقان خود داد. وحدت حوزه و دانشگاه را به مبارکی و میمنت جشن گرفتند، اما با فروکش کردن تب انقلاب و فرونشستن غبارهای خفه کننده دهه شصت، این دو نهاد نیز به طلاق مرضی الطرفین رسیدند.

در دهه هفتاد با عروج "فرزندان ناخلف" نظام در کسوت اصلاح طلبی، بار دیگر هراس محافظه کاران اصولگرا شدت گرفت. پیروزی کاندیدای اصولگرا در انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری اعتماد به نفس از دست رفته را به جناح محافظه کار بازگرداند و پنداشتند با حکومت یکدست، عصر اختلافات به سررسیده است. غافل از اینکه پیروزی محمود احمدی نژاد آغاز اختلافات تازه بود، اصول گرایان انقلابی در برابر محافظه کاران سنتی.

گرچه آزاد نبودن انتخابات فصل مشترک این دوره انتخاباتی با دیگر دوره هاست، اما از بسیاری جهات فرصت انتخاباتی کنونی با دوره های پیشین متفاوت است. نوعی خودآگاهی از امکانات و محدودیت های خویش و خطرات پیش رو جایگزین آرمانگرایی ها، مطلق نگری ها و انتظارات دوره های گذشته، هم در میان کاندیداها و هم بین نیروهای سیاسی و نهادهای مدنی شده است. غیبت چهره های کاریزماتیک مانند خاتمی یا رفسنجانی فضای انتخاباتی را برای طرح مطالبات اجتماعی و حضور صداها و چهره های مختلف در اطراف کاندیداها مناسب تر کرده است. پیشنهاد تشکیل "کمیته صیانت از آرا" از سوی میرحسین موسوی و مهدی کروبی و برنامه اقتصادی شیخ اصلاحات برای مردمی کردن درآمد های نفتی از طریق خارج کردن کنترل دولت بر بخشی از درآمدهای نفتی کشور که از سوی کارشناسان اقتصادی تدوین شده است، همه از نوآوری های این دوره از انتخابات است.

اهمیت انتخابات در ایران تنها از منظر تمرین دمکراسی و اثرگذاری محدود مردم بر سرنوشت سیاسی خود نبوده است، بلکه این فرصت ها علیرغم محدودیت ها، زمانی نیز بوده است برای آگاهی جریان های سیاسی به وزن اجتماعی خویش. فرصتی بوده است تا هم انتخاب شوندگان و هم انتخاب کنندگان، هم پوزیسیون هم اپوزیسیون بخشی از توهمات خود درباره توان خویش و کارشکنی های رقیب یا وعده های رفیق را از دست بدهند.
برگزاری انتخابات مهندسی شده مجلس هفتم از سوی دولت خاتمی اوج داستان صد وعده و نیم وفا بود. شکست هاشمی رفسنجانی در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری نهم در سال 84، آن هم درحالیکه که بسیاری پیروزی مرد قدرتمند نظام را حتمی می دانستند و ماجرای شکایت وی در بارگاه الهی، به افسانه قدرقدرتی رفسنجانی در حکومت پایان داد. وعده تشکیل جبهه دمکراسی و حقوق بشر از سوی کاندیدای اصلاح طلبان پیشرو مصطفی معین یک هفته مانده به انتخابات که به علت مخالفت سازمان مجاهدین انقلاب به سرعت به محاق رفت نیز بنوبه خود نشان داد که گاه بنام "اصلاح طلبی پیشرو" چه پسرفتی می توان داشت.

سکوت تحریم کنندگان نیز از دیگر ویژگی های این دوره از انتخابات است. چهار سال پیش بازار دعوت به تحریم انتخابات رونقی گرم داشت. اکبر گنجی از اوین به مرخصی چند روزه آمده بود. او از این فرصت استفاده کرد تا تحریم را تبلیغ کند. گنجی و همفکرانش در داخل کشور، بخش بزرگی از سازمان های دانشجویی و بسیاری از جریان ها و شخصیت های سیاسی خارج از کشور در محاسبه ای غیرواقعی از توان خود و آمادگی اجتماعی با وعده محاصره مدنی حکومت، مردم را به تحریم انتخابات فراخواندند. دو ماه بعد، هنگامی که اکبر گنجی در تابستان همان سال درپی اعتصاب غذای طولانی خود در بیمارستان میلاد با مرگ دست و پنجه نرم می کرد و در دفاع از مرگ سقراطی تئوری می نوشت، در تهران 12 میلیونی بیش از 100 نفر به نشانه حمایت از وی جلوی این بیمارستان گرد نیامدند، کم و بیش همان 100 یا 150 نفر همیشگی. مراسم 16 آذر سال 84 نیز با شدت گرفتن جو سرکوب در دانشگاها، بسیار سوت و کور برگزار شد.
چهار سال گذشته بی شک برای تحریمیان نیز بسیار درس آموز بوده است، وگرنه کمتر از یک ماه مانده به انتخابات چنین خاموش نبودند.

چهره خاکستری مهندس موسوی

hamid_farkhondeh@hotmail.com

نخست وزیر محبوب آیت الله خمینی پس از دودهه سکوت، پا به عرصه ی رقابت های دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوی گذاشته است. آخرین نخست وزیر ایران، نگران از هم پاشیدگی نظام مدیریتی کشور، امیدوار است در قامت دهمین رئیس جمهور، قطار ترمز بریده و از ریل خارج شده ی دولت را بر ریل برنامه ریزی و تعقل و قانونگرایی بازگرداند.

میرحسین موسوی دیرهنگام و غیرمنتظره به میدان سیاست بازگشت. اولین بیانیه ی انتخاباتی وی، نگاهی نوستالژیک و پوپولیستی بود بر ارزش های دوران انقلاب، یکرنگی جامعه ی توده وار، همبستگی های فراموش شده دوران جنگ، ایثارگری های اقشار مختلف و عصر سپری شده ی تفاهم میان جناح های حکومت.

اکنون اما نه مهندس موسوی همان نخست وزیر چپگرای دهه ی شصت است، نه کشور در حال جنگ و نه جناح های مختلف حکومتی، حتی از اختلافات حاد درون جناحی، درامانند. انتخاب کنندگان نیز بیش از پیش راه را بر کلی گویی های مبهم کاندیداها می بندند و از آنها خواستار پاسخ های شفاف به مطالبات مشخص خویش هستند.

در فاصله یکماه بعد از اعلام کاندیداتوری میرحسین موسوی، شرکت در مصاحبه ی مطبوعاتی، سفر به خوزستان و تماس نزدیک با مردم این استان و بویژه حضور در دانشگاه های تهران و مشهد، و روبرویی با مطالبات مشخص اقشار مختلف بویژه دانشجویان، او را به اتخاذ مواضعی صریح تر و زبانی شفاف تر وادار ساخته است.

در سایت های حامی آقای موسوی تلاش زیادی برای بازشناسایی چهره ی ایشان که بخصوص برای جمعیت جوان کشور چندان شناخته نیست، در جریان است. "کلمه" بکار گرفته شده و "قلم" به راه افتاده تا از موفقیت های مدیریتی، دلسوزی ها، هنرپروری ها و ساده زیستی های هنرمندی معمار و سیاست مداری انساندوست، سخن گفته شود. می گویند در زمستان شبی در دورانِ سختِ جنگ نگران "حسن دیوانه"، کارتن خوابی در اسلام آباد غرب بوده که آیا سرپناهی در اختیار دارد تا از سرمای 30 درجه زیر صفر درامان باشد یا نه. در نیمه شب با استاندار کرمانشاه تماس می گیرد تا مطمئن شود برای این فرد بی خانمان فکری شده است.
یکی از محافظانش از ساده زیستی مهندس خاطره ها دارد. خودش از بکارگیری متخصصان و کارشناسان در هیات دولت و همکاری با وزرایی که دیدگاههای مخالف او داشته اند سخن می گوید. اینکه کسی از گرسنگی در دوران دفاع مقدس تلف نشد را افتخاری برای خود و دولت اش می داند که عهده دار توزیع عادلانه ارزاق عمومی در سال های سخت جنگ بود. از سعه ی صدر اوایل انقلاب می گوید که حاکمان جدید با اعتماد به نفس و مدارا با رهبران حزب توده و چریک های فدائی و دکتر پیمان به مناظره می پرداختند.

میرحسین موسوی اندکی بعد از انفجار در ساختمان نخست وزیری و کشته شدن رئیس جمهور و نخست وزیر وقت باهنر و رجایی در شهریورماه سال 60، به نخست وزیری منصوب شد. تنها هشت ماه از دوران نخست وزیری مهندس موسوی، از مهرماه 60 تا آزادی خرمشهر در خرداد 61، را می توان در کارنامه ی هشت ساله ی صدارت وی دوران "دفاع مقدس" محسوب کرد. پس از آزادی خرمشهر، برای ادامه ی جنگ و ورود به خاک عراق، اگر تاریخ را بدون حب و بغض بخواهیم، عنوان "تهاجم ناموق" برازنده تر است تا "دفاع مقدس".

با همه ی احترامی که می توان برای شخصیت و منش مهندس موسوی قائل بود، ایشان نمی تواند نه از نظر حقوقی نه از نظر اخلاقی، که وی آن همه بر آن تاکید دارد، از حماسه ها، مقاومت ها، جنگ، همبستگی ها، مدارا با مخالفان سخن بگوید بی آنکه نیم نگاهی بر کارنامه ی سیاه نظام اسلامی در دوران طولانی مسئولیت خود در قدرت اندازد و نیم کلامی نیز از آنچه در این سال ها بر مخالفان و منتقدان حکومت و اقلیت های قومی و مذهبی رفت بگوید.

شاید اگر مهندس موسوی مانند بسیاری تنها در نقش سیاستمدار به فعالیت انتخاباتی می پرداخت، از او نمی بایست چندان توقع داشت که در بحبوحه ی تبلیغات انتخاباتی، به کارنامه سیاه حکومت در زمان صدارت خویش نیز بپردازد. اما هنگامی که او همزمان در قامت سیاستمدار اخلاق مدار، مسلمانی انساندوست، شیفته ی عدالت اجتماعی، نخست وزیر "دوران دفاع مقدس"، پشتیبان متخصصان، سیاستمدار حامی هنرمندان و دولت مدار دمکرات منش به صحنه می آید، طبیعتا پرسشگری در مورد سهم او در حوادث تلخ آن سال ها نیز به میان می آید. بالاخره گسترده ترین پاکسازی ها و تصفیه های کارشناسان و متخصصان در تاریخ ایران معاصر به دلیل مکتبی نبودن، انقلابی نبودن، اسلامی نزیستن یا صدها عنوان و اتهام ریز و درشت دیگر در همه ی مراکز آموزشی، تولیدی، خدماتی و دولتی در دوران صدارت مهندس موسوی صورت گرفته است.

قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67، بزرگترین جنایت در تاریخ ایران مدرن، در همین دوره رویداده است. حداقل هزاران متخصص، کارشناس، نویسنده، هنرمند، استاد دانشگاه و دانشجو، بدون آنکه بخواهیم مسئولیت اصلی این اعمال را متوجه آقای موسوی بدانیم، در دوران نخست وزیری ایشان از کار برکنار، از تحصیل محروم یا مجبور به ترک کشور شدند. دو میلیون کشته و زخمی و معلول و میلیاردها دلار خسارت به تاسیسات زیربنایی کشور فقط نتیجه ی تجاوز عراق به خاک ایران و جنایات صدام نبود. تا کی می توان سهم "دولت خدمتگزار" مهندس موسوی در کوبیده شدن نابخردانه بر طبل جنگ با سودای صدور انقلاب را در ذیل عبارت "دفاع مقدس" نادیده گرفت؟ درست است که تصمیم گیرندگان اصلی در مورد ادامه جنگ بعد از آزادی خرمشهر مهندس موسوی و وزرای دولت وی نبودند، اما نمی توان با سخنان پر شور دوران جنگ هشت ساله را دستمایه ی تبلیغات انتخاباتی کرد اما در گاهِ مسئولیت پذیری نقش نخست وزیر و دولتش را تا حدِ مامور خریدِ اقلام موردِ نیاز جبهه های جنگ و مایحتاج عمومی یا سازمان آتش نشانی و امدادرسانی تخفیف داد. از این گذشته مهندس موسوی از بنیانگذاران حزب جمهوری اسلامی بود، روابط نزدیکی با حلقه روحانیان قدرتمند نظام داشت و همواره اعتماد و حمایت قاطع آیت الله خمینی را در دوران تصدی پست نخست وزیری دارا بود.

میرحسین موسوی به بهانه ی چند جلسه مناظره با رهبران حزب توده و چریک های فدایی خلق در سال 59، که آن هم به ابتکار آقای بنی صدر رئیس جمهور وقت ترتیب داده شده بود، نمی تواند خود و نظام اسلامی در سال های اولیه ی انقلاب را منادی رواداری جلوه دهد.
آن چند مناظره استثنایی در تاریخ حیات نظام اسلامی بود، رویه ی حکومت اما شکستن قلم ها، خفه کردن صداها و حذف مخالفان و منتقدان بود. کمااینکه چند سال بعد از آن مناظره های تلویزیونی، در زمان صدارت آقای موسوی بسیاری از اعضا و هواداران همان سازمان هایی که به مناظره دعوت شده بودند، درحالیکه حتی از جمهوری اسلامی حمایت نیز می کردند، به جوخه های اعدام سپرده شدند یا مجبور به خروج از کشور گشتند.

چگونه می شود با اشاره به مناظره های سال 59 تصویری واژگونه از سیاست های نظام اسلامی در آن دوران ارائه داد و در پی کسب اعتماد رای دهندگان بود اما در عین حال بعد از گذشت سی سال هنوز حتی از ملاقات با سران نهضت آزادی واهمه داشت یا از اجازه سخن دادن به نیروهای ملی- مذهبی طفره رفت؟

مهندس موسوی سودای پل زدن بین گذشته و آینده ی نظام را دارد، در آرزوی آشتی دادن جناح های مختلف نظام است تا بلکه جایگاه و شان دستگاه دولت را به آن بازگرداند. شکاف میان جناح های مختلف نظام اسلامی اما بنیانی تر از آن است که حتی معماری هنرمند چون مهندس موسوی بتواند آن را پر کند، هرچند با چهار سال سیاست های ویرانگر دولت نهم، او شانس زیادی برای پیروزی در انتخابات پیش رو دارد.

عذر بدتر از گناه شورای نگهبان

hamid_farkhondeh@hotmail.com

پاسخ شورای نگهبان به منتقدین آیت الله جنتی دبیر این شورا درپی سخنرانی اخیر وی در بوشهر، چیزی نیست جز عذر بدتر از گناه از سوی نهادی که به هزینه هنگفت خزانه عمومی اداره می شود تا در آستانه هر انتخاباتی علیه انتخاب آزاد ملت وارد عمل شود.
در این پاسخ برای دفاع از سخنان دبیر شورای نگهبان به بخشی از سخنان بشدت طرفدارانه وی از دولت احمدی نژاد استناد شده است:
« ... دو سه سال اخير يک وضع جديدی پيش آمد که سابقه نداشت و آن، رسيدگی فوق‌العاده و بيش از پيش به مردم؛ سرزدن به شهرستان‌ها و احترام قائل شدن برای مردم محروم و قشر مستضعف؛ و همان‌هائی که انقلاب را آنها با رهبری امام(ره) به وجود آوردند و حمايت کردند و دفاع کردند؛ همان قشر فراموش شده تاريخ، و همان‌هائی که امام بزرگوار می فرمودند؛ اين انقلاب مال مستضعفين است. انقلاب پابرهنه‌هاست. در اين دو سه سال اخير به اين‌ها بهای بيشتری داده شد و اين‌ها فهميدند که مورد عنايت مسئولين نظام هستند و نظام برای اينها ارزش قائل است و به مشکلات اين‌ها می‌پردازد و تا جائی که می تواند مشکلاتشان را حل می‌کند. و يک دولت پرکار و پرتلاشی که ما سابقه اين‌جوری نداشته‌ايم به وجود آمد که زبانزد خاص و عام شد. تلاش و کوشش در حد اعلا...، مبارزه با فساد در حد توان و در حد قدرت. مساله اجرای عدالت، هم در شعار و هم در عمل، تحقق پيدا کرد در حد امکانات و اجمالا يک وضع جديدی به وجود آمده. اين حالت اگر تداوم پيدا بکند می‌تواند واقعاً نظام را به آن هدف اصلی خودش نزديک بکند.»[1]

در نظام های دیکتاتوری همواره شخصیت هایی وجود دارند که بنابر خلوص شان به مستبدی قدرقدرت یا اعتقاد عمیق شان به ایدئولوژی حزب یا باورهای مذهبی خویش، مکنونات قلبی خود را گهگاه بدون سوء استفاده از لعاب مردم بیان می دارند. دردسر البته گاهی برای همکاران خویش یا حاکمان "مردمدار" درست می کنند. جمهوری اسلامی ایران نیز از وجود چنین شخصیت هایی بی نصیب نبوده است. شاید بتوان اسدالله لاجوردی دادستان انقلاب تهران و رئیس زندان اوین در دهه شصت را اولین شخصیتی از این دست به حساب آورد. در آغاز "عشره ی مشئومه" [2] هنگامی که خبرنگار یکی از روزنامه های خارجی در مصاحبه ای با وی به اعدام زندانیان سیاسی که بدون داشتن وکیل مدافع به مرگ محکوم شده بودند اشاره کرد، لاجوردی در پاسخی تکان دهنده گفت " جرم کسانی که اعدام می شوند به حدی محرز است که هیچ وکیل مدافعی جرات نمی کند از آنها دفاع کند، چراکه در اینصورت خودشان مورد اتهام واقع می شوند." (نقل به مضمون).

حجت الاسلام شیخ صادق خلخالی را نیز بی شک می توان در زمره ی دیگر چهره های نظام اسلامی دانست که در اعتراف به تفسیر و تعبیر خشنی که بسیاری از قضاوت و برخورد حکومت با مردم در سر داشتند ولی بر زبان نمی آوردند، صادق بود. از اینرو چنین شخصیت هایی همواره در بهترین حالت مردان شماره دوی نظام های خودکامه می شوند و بعد از انجام کار کثیف نظام، با چهره هایی کمتر خشن جایگزین می گردند.

آیت الله احمد جنتی دبیر شورای نگهبان اما از آخرین سرمایه های نظام اسلامی در عرصه رک گویی است که برعکس اسلاف خود ظاهرا مادام العمر بر صندلی این شورا تکیه زده است. او در روزهای پایانی دادگاه صدام حسین که بحث حکم اعدام وی در جریان بود، در مراسم نماز جمعه گفت: "در این مورد نیز جمهوری اسلامی بهتر از همه عمل کرد. چرا اعدام صدام را اینقدر کش می دهند. هویدا را صدا کردند، دو کلمه باهاش صحبت کردند، بعد با یک تیر خلاصش کردند." (نقل به مضمون). هرگز هیچ مقام مهم نظام اسلامی بی اعتقادی خویش را چنین بی پرده و مختصر به اصل استقلال قوه قضائیه و یکی از پایه ای ترین اصول حقوق بشر بیان نکرده است. دو سال پیش نیز وی در قامت مفتش بزرگ نظام و مفسر اسلام در جریان سخنرانی خود در جمع شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی بی پرده در باب "بی اعتباری آرای اکثریت" سخن گفت. گفته های دبیر شورای نگهبان، بیان خالصانه بی اعتقادی او و حامیان پرقدرتش در حاکمیت نظام اسلامی به آرای مردم است. او در سخنرانی مذکور از جمله گفت:
"در اسلام هميشه اکثريت با اهل باطل بوده اقليت با اهل حق بوده که خوشبختانه به لطف خداوند همان اقليت‌ها با تلاش‌هاي خود توانسته‌اند بر اکثريت پيروز شوند." [3]

حملات و تهمت های بی پایه و اساس شورای نگهبان بویژه از زبان آیت الله جنتی از جمله در مراسم نماز جمعه علیه دگراندیشان و حتی نزدیکان اصلاح طلب نظام و سخنرانی های جانبدارانه او در مقام نهادی که فلسفه حقوقی وجودیش رعایت بیطرفی در انتخابات است، بیانگر جز این نیست که این به ظاهر فقها و حقوقدانان عادل و مسئول که طبیعتا باید از بار حقوقی بیانات خویش آگاه بوده و در مقام فقیه یا حقوقدان کلمات و جملات خود را بسیار حساب شده و منطبق با قانون برگزینند، کوچکترین اهمیتی حتی به حفظ ظاهر نمی دهند. چنین بی اعتنایی نسبت به قانون از سوی کسانی که خود بیش و پیش از هر ارگان و نهادی می بایست نگهبان قانون باشند، بیانگر اراده ای قوی برای کجدهنی به حق حاکمیت ملی و ادامه حاکمیت انحصارگرایانه خود در جمهوری اسلامی است. قبح این نقش به مانند آن است که ماموران انتظامی که وظیفه شان حفظ امنیت شهروندان و جلوگیری از خلافکاری است، خود مرتکب خلاف و جنایت شوند.

اما رد صلاحیت هایی که از سوی شورای نگهبان در آستانه هر انتخاباتی تکرار می شود، این نهاد که طبق قانون اساسی قرار بود وظیفه اصلی اش نگهبانی از اصول قانون اساسی و جلوگیری از اعمال نفوذ گروههای قدرت در پروسه انتخابات باشد، را به "دیوان حذف" حکومت تبدیل کرده و ترازوی عدل این شورا را با قیچی حذف جانشین ساخته.

البته نهادی که جایگاهی چنین حضیض در افکار عمومی به خود اختصاص داده و کارنامه ای چنین سیاه از خود بجای گذاشته، در فلسفه وجودی خود قرار نبوده شمشیر قدرتش را علیه تحقق حاکمیت ملی بکار گیرد. در قانون اساسی بسیاری از کشورها از جمله فرانسه شورایی بنام شورای نگهبان قانون اساسی مرکب از حقوقدانان برجسته وجود دارد. یا اینکه نوعی از نظارت برای "درست انجام شدن" انتخابات که در ایران به "نظارت استصوابی" مشهور شده است در قوانین اساسی یا انتخاباتی کشورها وجود دارد. چنین نظارتی برای جلوگیری از اعمال نفوذ گروههای قدرت به نفع خود در انتخابات ها از یکسو و بررسی صلاحیت کاندیداها از نظر دارا بودن مدرک تحصیلی لازم، شرط سنی و عدم پیشینه کیفری از سوی دیگر در قانون پیش بینی شده است. حتی برای اینکه اشخاص ماجراجو به قصد خبرسازی درباره خود بدون دارا بودن شایستگی، "هخاوار" به مراکز ثبت نام نروند تا نه کار ماموران اجرایی مختل گردد و نه به شأن انتخابات ملت لطمه وارد شود، قانونگذار در برخی از کشورها ارائه تاییدنامه از سوی تعدادی از مقامات یا معتمدین محلی را در شرایط ثبت نام کاندیداها قید کرده است.
در ایران اما همه تمهیدات، ترفندها و تفسیرهای شگفت انگیز از قانون اساسی از سوی شورای نگهبان بکار گرفته می شود تا این نهاد قدرتمند که توسط هیأت های نظارتی اش در تمام استان های کشور نظارت خود را بر تمامی حوزه های انتخاباتی در تمام مراحل انتخابات اعمال می کند، بجای وظیفه اصلی اش که نظارت بی طرفانه بر انتخابات و در نهایت صیانت از حاکمیت ملی است، با هزینه ملت به کام حکومت عمل کند.

درست است که اصل 91 قانون اساسی می گوید: "به منظور پاسداری از احکام اسلام و قانون اساسی از نظر عدم مغایرت مصوبات مجلس شورای اسلامی با آنها، شورایی به نام شورای نگهبان با ترکیب زیر تشکیل می شود." درست است که بر اساس اصل 99 قانون اساسی جمهوری اسلامی "شورای نگهبان نظارت بر انتخابات مجلس خبرگان رهبری، ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی و مراجعه به آرای عمومی و همه پرسی را برعهده دارد." اما همین قانون اساسی در اصل 56 خود از حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش سخن می گوید، تفتیش عقاید را در اصل 23 ممنوع می کند و در بند 6 اصل 3 خود دولت جمهوری اسلامی را موظف می کند تا در "محو هرگونه استبداد و انحصارطلبی و خودکامگی" بکوشد.
شورای نگهبان درست برخلاف وظیفه اصلی اش و با سوء استفاده از حق قانونی "تفسیر قانون اساسی" برای عدم مغایرت قوانین مصوب مجلس با قانون اساسی و احکام اسلام، بی طرفی در تایید صلاحیت ها یا در دیگر مراحل انتخابات را رعایت نکرده است. آنجا که حاکمان اصلی قدرت خواسته اند، کاندیداهای جناح مخالف را با ادعاهایی واهی بدون ارائه سند و مدرک، بر خلاف نص صریح قانون رد صلاحیت کرده است. زمانی که رد صلاحیت اصلاح طلبان ممکن نبوده، صدها صندوق رای مردم را باطل اعلام کرده است و سرانجام هنگامی که کلیه شواهد حاکی از مخدوش بودن انتخابات بوده، بر آن مهر تایید نهایی زده است.
بر اساس ماده 3 قانون انتخابات "نظارت بر انتخابات مجلس شورای اسلامی به عهده شورای نگهبان می باشد. این نظارت استصوابی و عام و در تمام مراحل در كلیه امور مربوط به انتخابات جاری است." همچنین بر اساس بندهای یک و سه ماده 28 قانون انتخابات مصوب مجلس، انتخاب شوندگان باید "اعتقاد و التزام عملی به اسلام و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران" داشته و " ابراز وفاداری به قانون اساسی و اصل مترقی ولایت فقیه" کنند. اما تبصره ماده 50 همین قانون انتخابات می گوید: "رد صلاحیت داوطلبان نمایندگی مجلس شورای اسلامی باید مستند به قانون و براساس مدارك و اسناد معتبر باشد." در حالیکه شورای نگهبان در هیچ دوره ای اسناد و مدارک معتبری که عدم اعتقاد و التزام رد صلاحیت شدگان به اسلام را نشان دهد یا اینکه عدم التزام آنها به قانون اساسی و اصل ولایت فقیه را ثابت کند، علیرغم درخواست های مکرر رد صلاحیت شدگان، ارائه نداده است.
جالب است که شورای نگهبان در هشتمین دوره انتخابات مجلس بدون توجه به اصل 37 قانون اساسی مبنی بر برائت اشخاص که به معنی لازم و کافی بودن وقوف بر عدم صلاحیت است را برای تایید صلاحیت کاندیداها کافی ندانست و به شکل کاملا غیرقانونی و بدیع برخلاف حتی همین قانون غیردمکراتیک انتخابات فعلی و برخلاف نص قانون اساسی کشور اختیارات خود را به "احراز صلاحیت" گسترش داد. درحالیکه احراز صلاحیت در حیطه اختیارات ملت است. این انتخاب کنندگان یعنی مردم ایران هستند که با آرای خویش نشان می دهند در بین کاندیداها چه کسانی صلاحیت شان محرز است. طبیعتا کاندیداهایی که التزام به قانون اساسی داشته باشند، التزام به دیگر اصول این قانون مانند اصل ولایت فقیه نیز خواهند داشت. بعلاوه یکی گرفتن "مخالفت با ولایت فقیه" با "مخالفت با ولی فقیه" وقت نیز از دیگر دلایلی است که نشانگر فرمانبرداری این شورا از اراده سیاسی مشخصی در حکومت است.
در این میان جای شگفتی است که نمایندگان محافظه کار مجلس هفتم که قانون انتخابات را به تصویب رساندند "اصل مترقی ولایت فقیه" را در خارج از قانون اساسی به رای گذاشتند. صفت "مترقی" برای "ولایت فقیه" نیز لابد برای خنثی سازی آنچه این ولایت در اذهان تداعی می کرده، به آن اضافه شده است که بیش از آنکه کمکی به این اصل باشد، حکایت ذم شبیه به مدح است.
شورای نگهبان در اطلاعیه اخیر خود برای دفاع از سخنان طرفدارانه آیت الله جنتی از دولت احمدی نژاد چندین بار به موضع گیری های طرفدارانه آیت الله خامنه ای از دولت فعلی استناد کرده است. باید دید زمانی که مقام رهبری به آهستگی تلاش می کند خود را از اتهام حامی بی چون و چرای دولت احمدی نژاد بودن برهاند، اختلاف نظرها در این مورد در راس نظام چگونه حل و فصل خواهد شد و بویژه چه تاثیری در معرفی کاندیدای دیرهنگام اصول گرایان برای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری خواهد گذاشت.


زیرنویس

1. پاسخ شورای نگهبان به منتقدین آیت الله جنتی، فارس، گویانیوز، جمعه 21 فروردین 88

2. تعبیر نویسنده کتاب شاه سیاه پوشان [منسوب به هوشنگ گلشیری] از دهه سیاه شصت

3. اظهارات احمد جنتی در مراسم تودیع و معارفه ی سازمان تبلیغات اسلامی، ادوارنیوز، چهارشنبه 21 شهریور 1386
http://www.advarnews.us/politic/5706.aspx

انحصار خبر در تنگنا

hamid_farkhondeh@hotmail.com

آغاز به کار تلویزیون فارسی بی بی سی در زمستان رسانه ای ایران، در دورانی که هر دم خبرهایی نامیمون از فشار به فعالان جامعه مدنی، دانشجویان و اصحاب مطبوعات کشور می رسد، در غریب روزگاری که ظاهرا گرفتن جان مخالفان برای حکومت کافی نبوده که به جانِ خاکِ آنها نیز افتاده اند، البته رویدادی خجسته است.

درحالیکه دفتر تلویزیون فارسی بی بی سی در کابل و دوشنبه پایتخت تاجیکستان دائر شده است، تهران نه تنها با گشایش چنین دفتری موافقت نکرده، بلکه وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی، غلامحسین محسنی اژه ای و حسن قشقاوی سخنگوی وزارت امور خارجه، عدم رضایت حکومت از پخش برنامه تلویزیون فارسی بی بی سی را اعلام داشته اند. وزیر اطلاعات حتی همکاری با تلویزیون فارسی بی بی سی را غیرقانونی اعلام کرد. او همچنین برای اولین بار در تاریخ خبرنگاری کشور، نوعی آپارتاید ملیتی-زبانی را در این عرصه رسمیت بخشید، زیراکه خبرنگاران ایرانی یا فارسی زبان از ارسال خبر و گزارش برای تلویزیون فارسی بی بی سی منع شده اند درحالیکه همکاران انگلیسی آنها مجاز به فعالیت روزنامه نگاری در ایران برای این شبکه خبری هستند.
این همه سنگ اندازی، آن هم در دنیایی که هر جوان موبیل بدست خبرنگاری بالقوه و هر وبلاگ نویس روزنامه نگاری غیرحرفه ای ست، در شرایطی صورت می گیرد که جمهوری اسلامی خود هم دارای شبکه های تلویزیونی انگلیسی و عربی زبان ماهواره ای است، هم علاوه بر خبرنگاران ایرانی می تواند گزارشگرانی با ملیت ها و زبان های مختلف در انگلستان یا دیگر کشورهای جهان (به استثنای امریکا و اسرائیل) در استخدام خود داشته باشد.

سانسورگران و انحصارطلبانی که با بستن روزنامه ها و نشریات، صدها روزنامه نگار ایرانی را طی سال های گذشته بیکار کردند و نه صدای شان اعتماد برانگیز است نه سیمای جذابی برای جلب مردم دارند، همواره رادیو و تلویزیون های فارسی زبان خارج کشور را مورد اتهام و حمله قرار می دهند. چون استقبال مردم از رساناهای مستقل و معتبر بین المللی را برنمی تابند سعی فراوان دارند این رساناها را وابسته و تابع اراده دولت های متبوع خود معرفی کنند. آنها فراموش می کنند که عامل اصلی استقبال مردم از رسانه های خارج کشور، خودِ سانسورگرانِ وطنی هستند که رسانه ملی را به رسانه میلی [1] تبدیل کرده اند و شأن رادیو و تلویزیون کشور را تا حد ابزار پروپاگاند حکومت تنزل داده اند.

شیخ اصلاحات، مهدی کروبی پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 84 تلاش داشت تلویزیونی مستقل و خصوصی بنام "صبا" که قرار بود از دبی برای ایران برنامه پخش کند، به سرپرستی بهروز افخمی براه اندازد. ظاهرا این امر تا مراحل آخر نیز پیش رفته بود، اما سرانجام این رسانه نیز متولد نشده سِقط شد. باری، کروبی رفت تا صبا آرد، بادِ امنیت آمد و صبا را برد.

حاکمان مستبد در ایران چه قبل و چه بعد از انقلاب، بجای گردش آزاد خبر، همواره خواهان گردش یکطرفه خبر بوده اند. رساناهای دیداری و شنیداری، مطبوعات و سایر وسایل ارتباط جمعی را اغلب به چشم ارگان های تبلیغات حکومت دیده اند یا در نقش بلندگوی دربار سلطنت و بارگاه ولایت خواسته اند. همان گونه که وزارت اطلاعات و دیگر مقامات کشور از توجه عمومی به تلویزیون فارسی بی بی سی سراسیمه گشته و وحشت خود را از خبررسانی آزاد و بیطرفانه در اظهار نظرهای خویش بروز می دهند، محمد رضا شاه نیز همواره از رادیو بی بی سی و بازتاب اخبار ناآرامی های سیاسی آستانه انقلاب در این رادیو دلگیر بود. او به شکلی مضحک تلاش داشت تا از طریق سفیر ایران در انگلیس از دولت این کشور تقاضا کند جلوی خبررسانی آزاد و بیطرفانه این رسانه بین المللی درباره تحولات سیاسی ایران را بگیرد یا جریان آن را کند سازد!

تلویزیون فارسی بی بی سی بی شک بر رساناهای داخل و خارج کشور جهت تحول در کیفیت برنامه های خود تاثیر خواهد گذاشت. تلویزیون های مدعی بیطرفی که مجریان آن گاه و بیگاه در جریان مصاحبه ها دخالت های جانبدارانه می کنند یا اینکه گپ های دوستانه مدعوین موافق را بر بحث های داغ مهمانان مخالف ترجیح می دهند، بدون تردید با حضور بی بی سی در فضای رسانه ای ایران و دیگر کشورهای فارسی زبان، خود را با چالشی جدی روبرو می بینند.

تولد یک رسانه تصویری بیطرف در هر کشور استبدادی رویدادی است که مورد استقبال مردم، جامعه مدنی، فعالان حقوق بشر و نیروهای سیاسی که نمی توانند براحتی صدای خود را به گوش مردم خویش برسانند، قرار می گیرد. در ایران اما اهمیت چنین رسانه ای شاید دوچندان باشد، زیرا گذشته از نقش حکومت در جلوگیری از گردش آزاد خبر، بخشی از نیروهای اپوزیسیون نیز درست در نقطه مقابل حکومت، در برنامه های رادیویی، تلویزیونی یا نشریات اینترنتی خود عمدتا تحریف و تخریب را بر تحلیل، روضه خوانی و مرثیه سرایی بر گذشته را بجای تدبیر در کار مُلک و ملت و نهایتا شعار را بر شعور ترجیح می دهند.

حکومتی که حساب پاک است و اخبار و حدیثی برای پنهان کردن از مردم خویش ندارد، براستی از اطلاع رسانی آزاد و رساناهای مستقل چه باک است؟



زیرنویس

1.این تعبیر از سید مصطفی تاج زاده عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت است.

دو گام به پس با میرحسین

hamid_farkhondeh@hotmail.com

در آستانه یِ هر فرصت انتخاباتی هرگاه اصلاح طلبان را هراس حذف کاندیدای مورد نظر خویش از سوی شورای نگهبان فرامی گیرد، آنها به فکر میرحسین موسوی می افتند. کاندیدای روز مبادا، نخست وزیر "دولت خدمتگزار" به مثابه یِ آخرین تیر ترکش انتخاباتی اصلاح طلبان به آنان قوت قلب می دهد. رسم بر این بوده است که اول گمانه زنی هایی در مورد کاندیداتوری میرحسین مطرح شود بدون اینکه خود وی در این باره رسما با مردم سخن گوید. هربار نیز بعد از مدتی کاندیداتوری وی بدون اینکه علت واقعی آن برای افکار عمومی روشن شود، منتفی گردیده است.

بعد از انتشار اخبار جسته و گریخته در مورد حضور میرحسین موسوی بعنوان کاندیدای اصلاح طلبان در دور آینده یِ انتخابات ریاست جمهوری، وی در مصاحبه ای با سایت "کلمه" که گفته می شود متعلق به محافل سیاسی نزدیک به اوست، سکوت خود درباره یِ سال های نخست وزیری اش خود در دهه شصت را شکست و در مصاحبه ای نسبتا طولانی به تشریح مشکلات دولت خود در دوران جنگ و تدابیر اتخاذ شده از سوی او و دولتش برای عبور از بحران های این دورانِ سخت، به سخن پرداخت.

هرچند برای اولین بار در تابستان 86 بود که آخرین نخست وزیر ایران در مراسم بزرگداشت آیت الله بهشتی با سخنرانی خویش تحت عنوان "رمز ضرورت بازگشت به اندیشه های شهید بهشتی" مُهر از سکوت بیست ساله خود را در مجامع عمومی با سخنانی کلی در باب "اقتصاد اخلاقی" برداشت، اما این برای اولین بار است که او درباره یِ دوران مسؤلیت خویش و چالش هایی که دولت وی از یکسو و کل نظام جمهوری اسلامی از سوی دیگر در آن دوره با آن روبرو بود، سخن می گوید.

با از میان رفتن پست نخست وزیری و شروع دوران سازندگی، هرچند میرحسین موسوی به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام درآمد، اما مصلحت زمان انقلابی گری چپ هایی مانند وی را برنمی تابید. اگر دوستان و همفکران میرحسین، از جمله دانشجویان پیرو خط امام، با حذف از قدرت به مؤسسات تحقیقاتی و مراکز آموزشی رفتند تا دوران دگردیسی خاموش خویش را طی کرده و در سال های پایانی دوره ی دوم ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی در لباس اصلاح طلبی به صحنه یِ سیاسی کشور بازگردند، اما آخرین نخست وزیر جمهوری اسلامی نه حاضر شد حاشیه ی خلوت فرهنگستان هنر را با نامزدی ریاست جمهوری از سوی دوستان خویش در هفتمین دوره ی انتخابات ریاست جمهوری عوض کند و نه در سال 84، در زمان عسرت نامزدی شایسته برای اصلاح طلبان در نهمین دوره یِ انتخابات ریاست جمهوری، پذیرفت به دعوت اصلاح طلبان برای شرکت در انتخابات پاسخ مثبت دهد.

میرحسین جدیدا سخن گفت، اما سخن جدید نگفت. حرف های او اکویِ صدایی سی ساله، در برخورد با صخره یِ سخت واقعییات اقتصادی است. تکرار سخنان پوپولیستی احمدی نژاد با ادبیاتی مؤدبانه و فروتنانه است. نخست وزیر سال های جنگ همچنان آرمانگرایانه از "اقتصاد اسلامی" و "اقتصاد اخلاقی" می گوید، شیفته یِ "اقتصاد همراه با معنویت" است. خواستار "فرهنگی شدن اقتصاد" است. در آرزوی جامعه ای است که در آن " ارزش های فرهنگی بر ارزش های اقتصادی غالب باشد." حسرت سال های گذشت و ایثار را می خورد، سال هایی که به زعم او "ریزش ارزش های اقتصادی به سمت ارزش های معنوی و فرهنگی نقش بزرگی در اداره امور اقتصادی کشور داشت."
انگار دورانی که همفکران انقلابی و نزدیکان سیاسی میرحسین چه در دولت چه در مرکز تحقیقات استراتژیک از آرمانگرایی های بی حاصل بلکه فاجعه بار خود در دهه یِ اول انقلاب فاصله گرفتند، او خلسه یِ آرمانگرایانه در خلوت خویش را بر پذیرش واقعیت های تلخ و بیدار کننده یِ سیاسی در جلوت، ترجیح داد.

در میان جناح های مختلف نظام اسلامی او مردی است که شبیه هیچکس نیست. هم سرمایه داری با "خصلت و منش سوداگرانه" را تقبح می کند هم در برابر اتهام سوسیالیست بودن، برائت خود را اعلام می دارد. از مدیریت "سرمایه اجتماعی" می گوید، اما شیفته یِ دورانی است که " سهم مردم در آن بسیار بالاتر از سهم دولت بود." عصری که او و کارشناسانش از "مدیریت یک ملت بر خود" به وجد می آمدند.
ایده آل میرحسین سرمایه اجتماعی ای است که بخاطر شرایط جنگی نه تنها به کوپن کالاهای اساسی قانع است بلکه جان جوان خود، حتی جوانه یِ "بهترین محصول زعفران خود را ایثارگرایانه برای جبهه یِ جنگ ارسال می دارد."

واضح است که هر ملتی در شرایطی خاص، بویژه زمانی که خاک کشورش در اشغال بیگانه درآمده، از خود ظرفیت ها، قناعت ها و رفتارهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادیِ خاصی نشان می دهد. اما همین مردم ایثارگر در شرایط صلح انتظارات و توقعات دیگر و بیشتری از مسئولان اجرایی کشور دارند. در دنیای آرمانی میرحسین موسوی اما مردم خوب، مردم همیشه قانع اند. مردمی که در پی سود خویش و مصرف بیشتر نیستند. مردمی که ارزش های فرهنگی را بر ارزش های اقتصادی ترجیح می دهند. مردم، آنچنانکه نخست وزیر سال های جنگ و ویرانی در مرزها و شهرها، و شکنجه و اعدام در زندان ها می خواهد. مردم بهت زده، جنگ زده، ساکت، قانع، خاضع، خاشع و البته سیاه پوش. انسان طراز نوین اسلامی، شهروندان خیالی در ناکجاآباد طراحی شده توسط مهندس موسوی.

یکی از افتخارات میرحسین که دوست مصاحبه کننده نیز تلاش دارد با پرسش هایی که بیشتر به مدح می مانند برجسته کند، تاکید او بر "تکیه بر خرد جمعی" و "کار کارشناسانه" است. بی شک این وضعیت نابسامان مدیریت کشور در دولت احمدی نژاد است که کار را بدآنجا کشانده تا میرحسین موسوی که در دوران سیاه نخست وزیری اش گسترده ترین پاکسازی ها و تصفیه های کارشناسان و متخصصین در تاریخ ایران معاصر به دلیل مکتبی نبودن، انقلابی نبودن، اسلامی نزیستن یا صدها عنوان و اتهام ریز و درشت دیگر در همه یِ مراکز آموزشی، تولیدی، خدماتی و دولتی صورت گرفته است، از بکارگیریِ خرد جمعی و کار کارشناسانه و علمی سخن گوید. لابد کار کارشناسانه نتیجه یِ خرد جمعی مکتبی های متخصص حلقه یِ قدرت در سال های دهه شصت است که با اعمال انقلابی خویش خرد را به ریشخند می گرفتند.

نخست وزیری که در دوران صدارتش، با قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67، بزرگترین جنایت در تاریخ ایران مدرن صورت پذیرفته است. مسئول اولِ دولت در نظامی که سال ها-از آزادی خرمشهر در خرداد 61 تا تا پذیرش قطنامه یِ 598 در تابستان 67- در سودای صدور انقلاب بر طبل جنگ بی حاصل و ویرانگر کوبیده است، انگار نه انگار مسئولیتی در آنچه بر این مردم و کشور رفته است در این میان متوجه خود و دولتش می بیند. کسی که از "علم"، "ارزیابی های کارشناسانه"، "خرد" و "حرکت ملی" سخن می گوید، خود گویا ماشین بی اراده ای بوده است تنها برای تهیه یِ صورت اقلام مایحتاج مردم و جبهه ها، آنهم در ادامه نابخردانه یِ جنگ.

علیرغم آنکه آخرین نخست وزیر ایران در پایان مصاحبه یِ خویش خاطرنشان می سازد که "به آن دوره نقدهای زیادی هم وارد می شود که ما همه آنها را قبول داریم"، "ناگفته های" میرحسین اما گفته های قدیمی و تکراری است، تجربه های شکست خورده یِ اقتصادی و سیاسی در داخل و خارج ایران است. مصاحبه یِ کاندیدای دوم و آخرین امید اصلاح طلبان برای بازگشت به قدرت، صدایِ پایِ پوپولیسم چپ در بدرقه یِ پوپولیسم راست اگر نیست، چه سنخ اصلاح طلبی است که در سرتاسر آن نه از اصلاحات سخن رفته نه از اصلاح طلبان دفاع شده، نه دمکراسی ارج دیده نه حتی "مردمسالاری دینی" مدح شنیده؟

شاه رفت، کیهان ماند

hamid_farkhondeh@hotmail.com

کیهان 26 دی ماه 57 با درشت ترین حروفی که تاریخ روزنامه نگاری ایران به خود دیده بود، خبر از خروج شاه از کشور داد. اتفاقی مهم روی داده بود، پس حروف نیز می بایست سنگ تمام می گذاشتند.
شاه، غم زده ایران را ترک کرد. او هرچند دو ماه پیش از آن اعلام کرده بود که صدای انقلاب مردم را شنیده است، اما هرگز نتوانست یا نخواست صادقانه نقش خطاهای خود و حکومت اش را در وقوع انقلاب بپذیرد. بجز پذیرش اشتباه تشکیل حزب رستاخیز، شاه در "پاسخ به تاریخ" تلاش دارد سقوط حکومت اش را نتیجه توطئه کمپانی های نفتی، انتقادات مطبوعات غربی، تبلیغات رادیو بی بی سی، قطع حمایت دولت های غربی از وی و زد و بندهای آنها با رهبران اپوزیسیون مذهبی بداند. او تا آنجا پیش می رود که در مورد آیت الله خمینی می گوید:"...او چیزی نبود جز آلت دست خارجیانی که رژیم مرا محکوم می کردند."[1]

استبداد اما سخت جان تر از آن بود تا با رفتن مستبد، از ایران رخت بربندد. روزنامه یِ کیهان که عمدتا با کمک های مالی دولتی اداره می شود سال هاست ادامه دهنده یِ همان اتهامات شاهانه، علیه منتقدان و مخالفان نظام اسلامی است. جانمایه یِ اتهامات، توهین ها، تحریکات و دروغ پراکنی های کیهان، بی اعتقادی گردانندگان این روزنامه به حقوق بشر و دمکراسی به معنای حکومت قانون است. ولی از آنجاکه این ارزش های جهانشمول بیش از پیش در میان ملت ها ریشه دوانیده، مخالفان قادر نیستند به صراحت مخالفت خویش را با این مبانی ارزشی اعلام دارند. پس می بایست با به خدمت گرفتن شگرد یا شگردهایی به لوث کردن این ارزش ها پرداخت و مدافعان آنها را به زعم خویش، بی اعتبار ساخت. کیهانیان غافل از این اند که خودِ روش های بکارگرفته شده از سوی گردانندگان این روزنامه، سند بی اعتقادی آنها به دمکراسی و حقوق بشر است.

البته کیهان قبل از آنکه روزنامه به معنای حرفه ای آن باشد، میزان الحراره یِ سرکوبِ حکومت است. آتشِ روزنامه یِ توپخانه همواره پیش قراول حمله یِ حکومت به آزادیخواهان و نهادهای جامعه یِ مدنی، روزنامه نگاران و فعالان حقوق بشر بوده است. یادداشت های سردبیرش اگر
تبلیغ ولایت و حلاوت ذوب شدگی در آن نباشد، یا از سر تهدید فعالان حقوق بشر است یا گویای خوابی است که برای تحدید آزادی بیان و قلم دیده اند. کابوس انقلاب مخملی در لابلای گزارش های خبری این روزنامه در مورد سازمان های غیردولتی دیده می شود. کیهان علاوه بر نقل وقایع اتفاقیه، گهگاه نیز با مقالات توهین آمیز، کشورهای مسلمان همسایه یِ ایران را می نوازد.

اینکه برخی از هموطنان ما با اتکا به اعتقادات دینی و باورهای قشری خویش یا در سلکِ دبیریِ اصحاب قدرت با تظاهر به دینداری، انحصارطلبی و تحمیل عقیده یِ خود یا حاکمان را بر رعایت حقوق دیگران یا دفاع از دمکراسی ترجیح می دهند، اینکه آنها در نقش چماقداران و لباس شخصی های مطبوعاتی، اوج استعدادشان هتاکی به بزرگ بانوی صلح ایران و تمام هنرشان ردیف کردن روزانه یِ اتهامات بی پایه و اساس است به دانشجویی که فریاد آزادی سر داده یا به سیاستمداری که از اصلاحات دفاع کرده، البته مایه یِ تأسف است. تأسف انگیزتر یا شاید مضحک تر، این است که آنها بجای آشکار ساختن شجاعانه یِ مخالفت خویش با اصول اعلامیه یِ جهانی حقوق بشر یا با دمکراسی و بحث و جدل بر سر درستی باورها و نظرات خویش با اندیشمندان و صاحب نظران، در لباس روزنامه نگاری به تکرار همان ادعاها و استدلال های شاهانه مشغول اند.

سیاست گذاران کیهان مقاصد تبلیغاتی خویش را در دو مرحله یا به دو روش کهنه به اجرا می گذارند. شیوه یِ نخست، "گروهگ" خواندن نیروهای سیاسی منتقد و مخالف حاکمیت اقتدارگرایان و تشکل های مدنی است. شیوه یِ بعدی "وابسته به بیگانگان" و "امریکایی" قلمداد کردن همه این گروه ها و تشکل ها، روزنامه نگاران اصلاح طلب و مستقل یا شخصیت های سیاسی است که در حلقه یِ تنگ انحصارطلبان حاکم نمی گنجند.

عنوان "گروهگ" را برای اولین بار نورالدین کیانوری در کنار عبارت "تربچه های پوک" علیه گروههای مخالف با حزب توده که اغلب تمایلات مائوئیستی داشتند و علیرغم این حزب، اکثرا مخالف سرسخت جمهوری تازه تأسیس اسلامی بودند، بکار برد. لغات تحقیر آمیز برای خوارشماری و ترور شخصیت مخالفان و رقبای سیاسی به مثابه یِ جزیی از فرهنگ استالینیستی، ارمغان حزب توده از خارج از کشور برای جامعه یِ انقلاب زده یِ ایران بود. حاکمان جدید که از حمایت گسترده یِ مردم برخوردار بودند، عنوان "گروهک" یا "گروهک ها" را برای مورد خطاب و عتاب قرار دادن سازمان های مخالف و منتقد حکومت، در ذائقه پسند افتاد و از آن به بعد در سخنرانی ها، پروپاگاندها، بیانیه های رسمی و غیررسمی و در مطالب روزنامه های حکومتی این عنوان را بکار می برند.

استفاده از لفظ "گروهک" به قصد تحقیر، خود بهترین دلیل عدم اعتقاد بکارگیران چنین واژه هایی به دمکراسی و حقوق بشر است. "گروهک" خبر از تعداد کم اعضا و هواداران، کوچک بودن گروه و در اقلیت بودن می دهد. بکار بردنِ آن با بار معنایی اش در فرهنگ سیاسی نظام اسلامی، اعلام تلویحی این است که گروه و تشکل کوچک و دگراندیش که فعالیت های سیاسی یا مدنی اش با سیاست یا فرهنگ اکثریت نمی خواند، باید مورد آزار و تحقیر قرار گیرد و حقوقش پایمال شود. بعلاوه نهادهای سیاسی و مدنی می توانند از نظر تعداد کم اعضا، فعالان یا هواداران واقعا گروهک باشند، اما در عین حال حامل اندیشه ها و ارزش هایی چنان جهانشمول و انسانی با پتانسیل همه گیر شدن در جامعه باشند که یکی از اقدامات حاکمان مستبد برای مقابله با آنها، به راه انداختن تشکیلات عریض و طویلی به خرج خزانه یِ ملت بنام روزنامه یِ کیهان باشد.

در ماجرای قتل های زنجیره ای روزنامه یِ کیهان نمونه یِ دیگری از این "خودافشائی" لُغَوی را به معرض دید گذاشت. ظاهرا کیهان که از رسوائی رو شدن نقش وزارت اطلاعات در این ماجرا از سوی روزنامه های اصلاح طلب و گره خوردن نام این وزارتخانه یِ دوست و برادر با قتل های زنجیره ای دلگیر بود، در واکنشی تلافی جویانه این نشریات را "روزنامه های زنجیره ای" نامید و می نامد.

گردانندگان کیهان با "گروهک" خواندن سازمان ها و گروهای کم جمعیت، آنچه در کنه ضمیرشان است را ناخواسته، آشکار می کنند. گویا کوچک یا کم بودن تعداد افراد یک گروه، مجوز تحقیر، توهین و پایمال کردن حقوق انسانی آنان است.
این درحالیست که دمکراسی یعنی به رسمیت شناختن حقوق اقلیت. حقوقی که از یکسو کرامت انسانی اقلیت های قومی، فرهنگی و مذهبی یا دگراندیشان را از فشارها، تحقیرها و توهین های اکثریت مصون می دارد و از سوی دیگر به اقلیت های سیاسی امکان می دهد تا به اکثریت تبدیل شوند و از طریق سازکارهای مسالمت آمیز جای حاکمان قبلی را بگیرند.
هستند البته نیروهایی که دمکراسی را به "حکومت اکثریت" تقلیل می دهند. حکومت اکثریت اما بدون رعایت حقوق اقلیت بر اساس حقوق بشر یا حکومت قانون، چیزی بیش از دیکتاتوری اکثریت نخواهد بود. آرای آزاد اکثریت مردم یک کشور نهایتا حکومت را دارای مشروعیت حقوقی می کند، اما مشروع بودن حکومت بخودی خود هرگز به معنای حاکمیت دمکراسی نیست.
جمهوری اسلامی در سال های آغازین حیات خود را می توان نوعی از حکومت اکثریت که بتدریج طی تقریبا دو سال به "دیکتاتوری اکثریت" تبدیل شد، محسوب کرد. حکومتی که از همان آغاز حقوق اقلیت ها در آن پایمال می شد، اما حاکمان، حمایت اکثریت مردم را با خود داشتند. رفراندم "آری یا نه" به جمهوری اسلامی، انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی و اولین انتخابات مجلس و ریاست جمهوری جلوه هایی از حکومت اکثریت بدون رعایت حقوق اقلیت بر اساس موازین حقوق بشر، بود. البته به علت آنکه هنوز انحصارطلبان بر همه یِ اهرم های قدرت تسلط کامل نیافته بودند، اقلیت های سیاسی و قومی بدون اینکه از ابزارها و فرصت های برابر برای ارائه یِ نظرات خویش برخوردار باشند، تا حدودی از حق حضور در انتخابات برخوردار بودند و اکثرا نیز در این انتخابات ها شرکت کردند.

اکنون اما حاکمان نظام اسلامی و ارگان تبلیغاتی شان روزنامه یِ کیهان، خود نیز می دانند که سال هاست حمایت اکثریت مردم که در اوایل انقلاب به رخ مخالفان می کشیدند را نیز از دست داده اند. از همین روست که در تاریخ حیات جمهوری اسلامی به همان میزان که از پایگاه مردمی حکومت کاسته شده، تمهیداتی از سوی حاکمان چیده شده است تا از یکسو مخالفان نتوانند از راههای قانونی به قدرت دست یابند و از سوی دیگر کاهش چشمگیر حمایت مردم از نظام، روتوش انتخاباتی شود. تغییر برخی از اصول قانون اساسی، از جمله اضافه کردن لفظ مطلقه به ولایت فقیه، تیز کردن قیچی شورای نگهبان و اجرای نظارت استصوابی بر انتخابات، بسیج نظامیان برای پر کردن صندوق های رای به نفع کاندیدای مورد حمایت حکومت گران و نهایتا ابطال وسیع آرای مردم در برخی از حوزه های رای گیری، از شیوه های بکار گرفته شده از سوی اقلیت حاکم است.

اما با گروه ها و سازمان های اصلاح طلب یا دانشجویی که بزرگ تر از آن هستند که ذوب شدگان در ولایت بتوانند آنها را "گروهک" بخوانند چه باید کرد؟ اینجا نیز ادعاهای ملوکانه می بایست با لعاب های فقیهانه تکرار شوند. درست مانند شاه که مخالفان خود را "آلت دست خارجی ها"، "لیبرال های وابسته به غرب"، "ضدِ انقلاب سفید" و "جاسوس" می نامید و دانشجویان معترض را "دسیسه کاران"، "خرابکاران حرفه ای" و "مزدوران خارجی" خطاب می کرد[2]، کیهان تلاش می کند، اصلاح طلبان یا دانشجویان معترض را "وابسته به بیگانگان"، "برانداز"، "امریکایی"، "مورد حمایت غرب و گروهک های ضدانقلاب" و "پیاده نظام امریکا و اسرائیل" بخواند و اصلاحات را نه خواسته یِ مردم ایران، بلکه خواست امریکا، اسرائیل، دولت ها غربی و ضدانقلاب، قلمداد کند.

استفاده از تاکتیک تبلیغاتی "اینهمانی" شیوه یِ کهنه و مبتذلی است که از سوی همه یِ مستبدان و انحصارطلبان برای ملکوک و مرعوب کردن مخالفان بکار گرفته شده است. اما آنچه مسلم است در سال های اخیر با شکسته شدن انحصار خبری نظام های استبدادی درپی گسترش ارتباطات اینترنتی و ماهواره ای و دسترسی گسترده یِ جوامع به اطلاعات و اخبار از منابع مختلف، بکارگیری چنین پروپاگاندهایی بقصد ایجاد شبهه در اذهان عمومی و بی اعتبار کردن رقبای سیاسی، ناکارآمدتر از پیش شده است.

مسئولان روزنامه یِ کیهان می کوشند با برقرار کردن نسبت های غیرمنطقی و بی پایه میان ارزش های انسانی چون "حقوق بشر"، "دمکراسی"، یا خواست عمومی برای "اصلاحات" و شخصیت هایِ منفور سیاسیِ دولت هایِ غربی مانند جرج دبلیو بوش، یا القای "اینهمانی" میان حوادث ناگواری چون حمله یِ نظامی و دیگر دخالت های نابجای امریکا در امور داخلی برخی از کشورها، "حقوق بشر"، "دمکراسی"، "اصلاحات سیاسی" و "جامعه مدنی" را به ظن خود، بی اعتبار سازند.

کیهانیان تلاش می کنند ثابت کنند چون سخنگوی کاخ سفید حمله به محل کار و منزل شیرین عبادی را محکوم کرده است، پس شیرین عبادی "امریکایی" است. می گویند چون جرج بوش فشار بر دانشجویان آزادیخواه را محکوم کرده، پس سازمان های دانشجویی منتقد حکومت وابسته به امریکا هستند. استدلال می کنند چون کاندولیزا رایس با رد حمله یِ نظامی به ایران ابراز امیدواری کرده است که اصلاح طلبان یا دمکراسی خواهان در ایران موفق شوند تا رسیدگی به پرونده یِ اتمی ایران از بن بست کنونی خارج شود، پس اصلاح طلبان یا دمکراسی خواهان ایرانی در "خط امریکا" هستند. می کوشند به خوانندگان بقبولانند چون امریکا در زندان های گوانتانامو یا ابوغریب با زندانیان بدرفتاری کرده است، پس حق ندارد در مورد حوادثی که در زندان اوین می گذرد و فشارهایی که بر دانشجویان آزادیخواه، روزنامه نگاران یا فعالان حقوق بشر وارد می شود، اعتراض کند. درحالیکه آیت الله خمینی و اطرافیانش از همه یِ رادیوها، تلویزیون ها و مطبوعات غربی برای رساندن صدای خویش به مردم ایران و جهان استفاده می کردند، اکنون اما اگر یک نماینده یِ اصلاح طلب، یک سیاستمدار منتقد، یک دانشجوی زجر کشیده یا یک روزنامه نگار مستقل با صدای امریکا یا یک رسانه یِ دیگر غربی مصاحبه کند، از نظر نویسندگان کیهان او در خدمت سیاست های امریکا و دیگر کشورهای غربی، دنباله رو صهیونیسم بین الملل یا جاسوس سیا و موساد است. استدلال هایی چنان بی پایه و مضحک که خود واهی بودن خود را فریاد می زنند.

در انتخابات اخیر ریاست جمهوری امریکا، تیم تبلیغاتی مک کین با همین شیوه تلاش داشتند وجهه یِ سیاسی باراک اوباما را درمیان رای دهندگان امریکایی خدشه دار سازند. آنها اظهار تمایل باراک اوباما به گفتگوی بی قید و شرط با ایران یا سازمان حماس را بهانه قرار دادند و اوباما را کاندیدای احمدی نژاد، حماس و تروریست ها نامیدند. درست است که مقامات ایرانی یا سازمان حماس بخاطر مخالفت سرسخت باراک اوباما با حمله یِ نظامی به ایران یا وعده هایش برای حل عادلانه یِ مسئله یِ فلسطین، او را بر مک کین ترجیح می دادند و می دهند، اما آیا این به معنای عملی کردن سیاست ها و خواست های حکومت ایران یا سازمان حماس است؟ آیا تمام پیچیدگی های روابط سیاسی ایران و امریکا یا اهداف این سازمان فلسطینی و امریکا در منطقه، تنها با همین همسویی تعریف و ارزش گذاری می شود؟

اگر کیهان تحلیل های بدیع خود در مورد ربط اصلاحات سیاسی در ایران با خواست دولت امریکا، به سیاست خارجی باراک اوباما نیز تعمیم دهد، باید با طرفداران سرسخت و اصولگرای مک کین همصدا شود که "اوباما در خط ایران است، سیاست خارجی او مطلوب تروریست ها است" و سرانجام اینکه "باراک اوباما بازیچه یِ سیاست خارجی دشمنان امریکا و اسرائیل از قبیل محمود احمدی نژاد یا اسماعیل هنیه شده است"!
با همین قیاس طالبان و طرفداران صدام نیز می توانند رژیم ایران را مدافع منافع امریکا بنامند یا رهبران ایران را متهم به همکاری ها و توافق های پشت پرده با دولت امریکا و سازمان "سیا"، علیرغم شعارهای ضدامریکائی اشان، کنند. چون ایران در سرنگونی طالبان با امریکا همکاری کرد و از سقوط صدام توسط امریکائیان نیز تلویحا حمایت کرد.

می بینیم که اگر کیهان استدلال های خود برای همسو دانستن اصلاح طلبان، نهضت آزادی ایران یا دیگر نیروهای منتقد و مخالف نظام اسلامی با سیاست های دولت امریکا، درمورد سایر رویدادهای سیاسی نیز تعمیم دهد، کم کم از یک روزنامه یِ عبوس حکومتی به یک روزنامه یِ فکاهی تبدیل می شود.

جرج بوش یا هر رئیس جمهور دیگر امریکا، چون نظام سیاسی ای که آنها در راس آن قرار می گیرند برآمده از انتخابات آزاد، بدون نظارت استصوابی و دمکراسی به معنای حکومت قانون است، چون در امریکا منتخبین مردم در برابر مردم و شعارها، برنامه ها و معیارهای ارزشی حزب متبوع خویش متعهداند، از اینرو که رئیس جمهور قدرتمندترین کشور آزاد هستند، می بایست که از دمکراسی و دمکراسی خواهان در دیگر کشورها حمایت کنند. حال اگر سیاست های دولت امریکا در برخی از دوران ها و در بعضی از نقاط دنیا از جمله در دوران هشت ساله یِ جرج بوش بنام صدور دمکراسی، تجاوزکارانه و مخالف اعلامیه یِ جهانی حقوق بشر بوده یا اگر اظهارات برخی از رهبران کشورهای غربی و حمایت شان از دوستان مستبد خویش، نشان از عدم پایبندی عمیق شان به دمکراسی و استفاده یِ ابزاری از حقوق بشر است، نه گردی بر دامان حقوق بشر می نشیند نه دمکراسی از اعتبار می افتد.

در ایران مقامات حکومتی و نمایندگان مجلس با آرای آزادِ مستقیم یا غیرمستقیم مردم برگزیده نمی شوند و آنها اغلب خود را نه تنها متعهد به خواست های عمومی نمی دانند، بلکه در سیاست خارجی نیز اکثر تصمیمات را بدون توجه به افکار عمومی و منافع ملی کشور می گیرند. از اینروست که گردانندگان تریبون حکومت، آگاهانه یا ناآگاهانه مسئولان سیاسی دیگر کشورها را از انتخاب کنندگان آنها جدا می کنند. اگر رؤسای جمهور امریکا یا وزرای خارجه یِ این کشور یا دیگر کشورهای آزاد، تجاوز به حقوق بشر در دیگر کشورها را محکوم نکنند یا از خواست ملت ها برای دمکراسی حمایت ننمایند، مورد بازخواست موکلین خویش، نمایندگان مجالس قانونگذاری و نهادهای مدنی جوامع خود و سازمان های بین المللی مدافع حقوق بشر قرار می گیرند. این دخالت در امور داخلی دیگر کشورها نیست. آنها وظیفه یِ اخلاقی ملت های آزاد و وجدان های بیدار جهان را به مستبدان گوشزد می کنند.

سناریوسازی های کیهان مانند این است که انقلاب ایران را "امریکایی" بدانیم چون دولت امریکا و دیگر کشورهای غربی در ماههای آخر حکومت شاه دست از حمایت وی برداشتند. یا اینکه با چشم بستن بر مبارزات مردم که یکپارچه برای سرنگونی شاه به تظاهرات، اعتصابات و زدوخورد با نیروهای ارتش ادامه می دادند، فشار وارده بر رژیم شاه از سوی جیمی کارتر برای "درهای باز سیاسی" و رعایت حقوق بشر که راه را برای بروز اعتراضات و مخالفت ها با رژیم گذشته هموار کرد، "نقشه یِ دولت امریکا" و "سیا و انتلیجنت سرویس ساخته" برای تغییر رژیم شاه بدانیم. در نهایت نیز ادعا کنیم دولت کارتر با مطرح کردن "حقوق بشر"، دولت فرانسه با پذیرفتن آیت الله خمینی در خاک خود، رساناهای غربی با تبلیغات خویش، کمپانی های نفتی بخاطر طرفداری شاه از افزایش قیمت نفت و سرانجام توافق سران کشورهای غربی در کنفرانس گوادالوپ دست بدست هم دادند و در توطئه ای مشترک رژیم شاه را سرنگون کردند!
اتفاقا این تحلیل شخص شاه از انقلاب ایران است. این نوع دائی جان ناپلئونیسم سیاسی طرفداران زیادی نیز در میان بخشی از ایرانیان بویژه ذوب شدگان در سلطنت دارد. البته همه یِ پیروان تئوری توطئه، دچار چنین توهمات سیاسی نیستند، بلکه به امید بهره برداری های تبلیغاتی، سیاسی یا رانتی، به این بیماری اجتماعی تمارض می کنند.



زیرنویس

1. پاسخ به تاریخ، محمد رضا پهلوی. ترجمه حسین ابوترابیان، ص 318، انتشارات زریاب، تهران 1379
2. همان. صفحات 316، 325، 329، 339

مهمانان ناخوانده

hamid_farkhondeh@hotmail.com

هنگامی که مجاهدین خلق در اوایل سال 86 میلادی فرانسه را به قصد عراق ترک کردند، بسیاری از ناظران سیاسی استقرار این سازمان در کشور در حال جنگ با ایران را خودکشی سیاسی ارزیابی کردند. تصوّر پی آمدهای مهلک چنین تصمیمی برای کسانی که با الفبای سیاسی آشنا بودند، چندان مشکل نبود. اما کمتر کسی می توانست در آن سال ها پیشی کند سرنوشتی چنین تراژیک در انتظار سازمان مجاهدین خلق خواهد بود.

دولت قانونی عراق اخیرا خواستار برچیده شدن قرارگاه اشرف که مجاهدین شهر اشرف اش می نامند، شده است. مقامات عراقی ضمن اعلام رد گزینه ماندن مجاهدین در خاک عراق از آنها خواسته اند این کشور را به قصد ایران یا کشور ثالثی که حاضر به پذیرش آنها باشد، ترک کنند. سازمان مجاهدین خلق در واکنش به این درخواست دولت عراق، بستن اردوگاه اشرف و انتقال مجاهدین به ایران یا کشور ثالث را زمینه سازی برای "جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت" خوانده است.

24 سال پیش، مجاهدین ظاهرا "برای مدتی کوتاه" به عراق رفتند تا به زعم خویش طی چند سال مبارزه و در سایه ارتش صدام، نظام جمهوری اسلامی را سرنگون کنند. آنها برای درخواست پناهندگی به عراق نرفتند، بلکه در کسوت رزمندگان مجاهد یا نیروهای "ارتش آزادیبخش" در حالیکه عموما پناهندگی کشورهای مختلف اروپایی و امریکای شمالی را دارا بودند در عراق نزدیک نوار مرزی با ایران، مستقر شدند. آنها هیچگاه به عنوان پناهندگان مجاهد در عراق حضور نداشته اند و بعد از سرنگونی رژیم صدام حسین نیز از دولت عراق تقاضای پناهندگی نکرده اند.

البته مجامع بین المللی و دیگر نهادها و سازمان های حقوق بشری می بایست از حقوق انسانی آنها حمایت کرده و تسهیلات لازم برای انتخاب آزادانه و انتقال به هر کشوری که خود خواهان عزیمت به آنجا هستند را برایشان فراهم کنند.
اعتراض سازمان مجاهدین اما در قالب اطلاعیه دبیرخانه شورای ملی مقاومت،به سخنان موفق الربیعی مشاور امنیتی دولت عراق، گویا تکرارِ کمیکِ تاریخِ تراژیکِ این سازمان است.

در میان سازمان های سیاسی در تاریخ ایران معاصر کمتر نیرویی می توان یافت که به اندازه سازمان مجاهدین دچار اشتباهات مهلک سیاسی و نظامی و حتی فرهنگی شده باشد. اشتباهاتی که حاصل آن به کشتن دادن هزاران جوان مجاهد، تبدیل رهبری بسته اما جمعی در سازمان به رهبری فردی مسعود رجوی و سرانجام بن بست سیاسی و تشکیلاتی کنونی مجاهدین است.

ارزیابی شتاب زده و غیرواقعی رهبری سازمان از تعادل نیروها، آنها را به تظاهرات مسلحانه در اواخر بهار سال 1360 واداشت. که به کشته شدن هزاران نفر از اعضا و هواداران این سازمان منجر شد. [البته نقش خشونت شدید نظام اسلامی در سرکوب مجاهدین خلق، محکوم و مسئولیت بزرگ نظام اسلامی در این برگ خونین از تاریخ سیاسی معاصر کشور در جای خود قابل بررسی است.] بعد از خروج مسعود رجوی و بقیه السیف نیروهای این سازمان به خارج از کشور، ماجرای شخصی ازدواج مسعود رجوی با مریم عضدانلو قاجار در نمایشی مضحک، امری سیاسی_ایدئولوژیک نام گرفت.

بار دیگر با محاسبه ای غلط، در اوج جنگ ایران و عراق مسعود رجوی که اینک هم پیشوای سیاسی سازمان بود هم رهبر عقیدتی آن، در لباس رهبری نظامی سازمان سرنوشت خود و سازمانش را با سرنوشت رژیم بعث عراق گره زد و راهی عراق شد.

در تابستان 67 در پی موافقت ایران با قطعنامه 598 شورای امنیت و صلح میان ایران و عراق، رجوی که خود را بازنده بزرگ صلح می دید، با فراخواندن هزاران نفر از هواداران سازمان از سرتاسر اروپا و امریکای شمالی به عراق، حمله ای در پناه نیروی هوایی ارتش صدام به ایران سازمان داد. خوش خیالی سیاسی نشأت گرفته از ارزیابی هایی سخت دور از واقعیت باعث گشت تا چند هزار نفر مجاهد که بسیاری از آنها برای اولین بار سلاح در دست می گرفتند با طی کردن آموزش نظامی دو روزه ای، با شعار از "مهران تا تهران" چند شهر مرزی را به امید رسیدن چند روزه به تهران، آن هم از راه جاده، پشت سر بگذارند. عملیاتی که فروغ چندانی نداشت اما جاویدان شد.
جاویدان از آن جهت که در تاریخ عملیات جنگی، خطاهایی چنین فاحش از نظر نظامی و ارزیابی های کودکانه از توان خویش، امکانات دشمن و این چنین به قربانگاه فرستادن نیروهای خودی، بیسابقه است. یک نمونه کوچک آن درست کردن "خودروهای زرهی" توسط جوش دادن یک ورقه فلزی در دو سوی وانت های سازمان است که ظاهرا از ابتکارات نظامی خانم مریم رجوی بوده است.

همه این ابتکارات و کارنامه بلند اشتباهات پی درپی، محصول تصمیمات رهبری سازمان و در راس آن مسعود رجوی است که خود را "نوک پیکان تکامل" جامعه ایران نیز بحساب می آورد.

اگر عملیات "فروغ جاویدان" و کشته شدن بیش از هزار نفر از نیروهای مجاهد در دشت حسن آباد و تنگه چهار زبَر، اوج تراژدی سیاست های مجاهدین خلق است، اعتراض این سازمان به تصمیم دولت قانونی عراق در مورد بستن اردوگاه اشرف و امتناع مجاهدین از ترک خاک این کشور، سوی کمدی این تراژدی است.

آن روز که همه دلسوزان و صاحب نظران سیاسی، مجاهدین را از رفتن به عراق، به خاک دشمن در حال جنگ با ایران، برحذر داشتند، گوش شنوایی در این سازمان وجود نداشت. امروز نیز که دولت قانونی عراق از این سازمان می خواهد، به هر دلیل، خاک عراق را ترک کند، آنها کودکانه با این درخواست کشور میزبان مخالفت می کنند. آنروز که نمی بایست
می رفتند، رفتند و امروز که می بایست حال که میزبان عذرشان را خواسته، محترمانه خاک عراق را ترک کنند، قصد ماندن دارند.

حتی اگر دولت عراق، خواهان بستن اردوگاه اشرف و ترک خاک عراق از سوی مجاهدین خلق نباشد، بخاطر منافع ملی خویش و برقراری روابط دوستانه با همسایه بزرگ شرقی خود، با فعالیت های سیاسی مجاهدین خلق علیه ایران مخالفت خواهد کرد. تا چه رسد به فعالیت های نظامی. تازه فعالیت های نظامی با کدام اسلحه و تانک و توپ؟ سازمانی معتقد به مبارزه مسلحانه اما خلع سلاح شده، تحت مراقبت دائمی از سوی نیروهای نظامی و امنیتی امریکایی و عراقی، با رهبری مخفی در خاک کشوری بیگانه، حتی اگر از لیست تروریستی تمام کشورهای جهان نیز خارج شود، چه کاری از پیش خواهد برد؟

در کشورهای اروپایی یا امریکای شمالی و استرالیا لااقل امکان فعالیت سیاسی علیه نظام جمهوری اسلامی برای حدود 3500 مجاهد گرفتار در اردوگاه اشرف وجود دارد. معلوم نیست سازمانی که حتی امکان فعالیت سیاسی علیه نظام جمهوری اسلامی در خاک عراق ندارد، به چه علت بر ماندن خود، آنهم علیرغم میل صاحبخانه اصرار دارد؟ این نیز حتما یکی دیگر از شاهکارهای سیاسی این سازمان است.

سکوت سیّد، فریاد شیخ

hamid_farkhondeh@hotmail.comسرانجام صبر و تحملِ شیخِ اصلاحات در برابر سکوتِ محمد خاتمی پایان یافت. مهدی

کروبی در سخنان اخیر خود در شورای مرکزی حزب اعتماد ملی با اعلام تلویحیِ ناخرسندیِ خود از تعللِ محمد خاتمی در اعلام تصمیم اش درباره یِ کاندیداتوری خویش از جمله گفت:"امروز اعلام می کنم با فرض حضور يا عدم حضور هر عزيز ديگری همچون آقايان هاشمی ، خاتمی ، ميرحسين موسوی و عبدالله نوری ديگر تحت هيچ شرايطی از صحنه کنار نخواهم رفت برای اينکه اگرها مطرح نشود،و تزلزل به وجود نيايد، برای اين که نيروها معطل نشوند به عزيزان می‌‏گويم هيچ مانعی در تصميم من نخواهد بود چون شرايط به گونه‌‏ای است که هرگونه اما و اگر جز تزلزل چيز ديگری نصيب نخواهد کرد. پس شما مطمئن باشيد من در هر صورت در صحنه خواهم ماند و منتظر مذاکره و مباحث اين چنينی نخواهم بود و ديگر وارد گفت وگوها نمی‌‏شويم."ماههاست که شخصیت ها و تشکل هایِ مختلفِ اصلاح طلب از محمد خاتمی دعوت کرده اند برای شرکت در دهمین دوره یِ انتخابات ریاست جمهوری کاندید شود. اما علیرغم این دعوت های گسترده یا صحبت ها و قول و قرارهایِ درون جناحی، رئیس جمهور پیشین در بهترین حالت به ابراز تمایلی سربسته برای شرکت در انتخابات بسنده کرده و خیلِ مشتاقان و منتظران هر دو جناح را همچنان تشنه نگهداشته. سکوتِ بیش از حد طولانیِ او نه تنها طعنِ رقیبان به همراه داشته، بلکه اعتراضِ رفیقان را نیز برانگیخته است.در اینکه قطارِ ترمز بریده و از خط خارج شده یِ دولت را باید بر ریلِ سازندگی بازگرداند و به ترمزِ تعقل مجهز کرد، شکی نیست. شاید برای اولین بار است که در تاریخِ جمهوری اسلامی طیفی گسترده، از راست گرایان سنتی و تعقل گرا گرفته تا اصلاح طلبانِ میانه رو و رادیکال به اجماعی نانوشته در برابر دولتِ وقت دست یافته اند. آن هم در برابر دولتی که هم دستِ حمایتِ رهبریِ نظام را با خود دارد هم شمشیرِ پشتیبانیِ نظامیان.و باز اولین بار در تاریخِ جمهوری اسلامی است که وعده هایی اقتصادی پردرآمدترین دولت در کوتاهترین زمان سراب از کار درآمده و بزرگترین شکاف ها و چنددستگی ها در صفِ اصول گرایان بروز کرده است.آقای خاتمی علیرغم شخصیتِ مورد احترامش، در طول هشت سال ریاست جمهوری خویش نشان داد که دغدغه یِ اجرای وعده هایِ انتخاباتی داده شده و صیانت از آرای مردم را تا حدِ چالش با مخالفانِ قدرتمندِ اصلاحات در ساختارِ سیاسیِ کشور دنبال نخواهد کرد، اما آنجاکه به سرنوشتِ سیاسی خود او مربوط می شود، به مسئله یِ برنده شدن در انتخاباتِ پیش رو بسیار تأمل نشان می دهد. می خواهد آنگاه کاندیداتوریِ خویش را اعلام کند که مطمئن باشد پیروزِ میدان است.هفته یِ پیش چند روز بعد از برگزاری کنگره جبهه مشارکت که در آن رسما از محمد خاتمی به عنوان کاندید این جبهه برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوریِ دهم دعوت بعمل آمد، محسن میردامادی دبیرکل جبهه مشارکت در گردهماییِ "پویش دعوت از خاتمی" اعلام داشت:"از نظر ما هم خاتمی وارد صحنه انتخابات شده است و دیگر نباید منتظر اعلام رسمی او ماند و هرچه زودتر باید فعالیت های انتخاباتی مان را شروع کنیم....از نظر ما خاتمی آمده و راه برگشت هم ندارد"در کشورهایی که تحزب در آنها نهادینه شده، این کاندیداها هستند که ماهها و در مواردی سال ها قبل از برگزاریِ انتخابات تلاش می کنند نظرِ مساعدِ بدنه یِ حزبی و مردم را به کارا بودن خویش، برنامه ها یشان و ویژگی ها و تجربیاتِ شخصی که آنها را شایسته یِ احرازِ نمایندگیِ حزب می کند، بدست آورند. همه یِ این فعالیت های انتخاباتی نیز بدور از خوار و پست شمردن ریاکارانه یِ قدرت انجام می گیرد. در ایران اما این احزاب و تشکل هایِ سیاسی هستند که بدنبالِ شخصیت ها می گردند و طومارِ دعوت از آنها را سازمان می دهند. و هنگامی که با نازِ یارِ سیاسی روبرو می گردند، بر آن می شوند تا با انواع وعده ها از پائین آوردن سقفِ توقعاتِ سیاسی گرفته تا گفتن اینکه "تنها تو و دیگر هیچ"، یار را بر سرِ لطف آرند. باشد که شوقِ دولت او را از خمودیِ عزلت به درآورد.البته از آغاز معلوم است که سرنوشتِ چنین آمدنی به کجا خواهد انجامید و در برابر اعتراض به خلف وعده ها، حامیان چه خواهند شنید.مهدی کروبی هرچند دارای برنامه ها و وعده هایِ اصلاحیِ محدودی است اما نشان داده که در همان حیطه یِ تعریف محدود خویش از اصلاحات، اهلِ عمل نیز بوده است. آن روز که او صندلی ریاستِ مجلس ششم را ترک کرد و گفت تا لقمانیان- نماینده یِ مجلس ششم از همدان که درپی نطق خود در مجلس دستگیر شد- آزاد نشود به مجلس بازنخواهد گشت یا اعتراضِ آشکارش به تقلب در انتخابات ریاست جمهوری نهم، نمونه هایِ ارزشمندی در کارنامه یِ سیاسی اوست.درست است که هم در جامعه یِ سیاسی کشور هم در میان مردم عطشی به تغییر و تحول از مسیر فاجعه بار کنونی وجود دارد، اما هستند کاندیداهایِ دیگری از میان محافظه کارانِ معتدل که هرچند از گفتمانِ اصلاحات و توسعه یِ سیاسی بدورند، اما آنها نیز درپی پایان دادن به ناکارآمدی در مدیریت کشور، در تلاش برای کنارآمدن نسبی با جامعه یِ جهانی، و نگران اوضاعِ درهم ریخته یِ اقتصادیِ کشور هستند.اگر چنانچه همه متفق القولند اکنون مسئله از گِلزار بیرون آمدن است نه به گُلزار رسیدن، کاندیداهایی چه بسا مناسب تر از محمد خاتمی برای صندلی ریاست جمهوری دهم وجود خواهند داشت. آیا کاندیدایی از کارگزاران سازندگی، چهره یِ معقولی از میان محافظه کاران یا شیخ میانه رو اما قاطعِ اصلاحات بهتر از خاتمی از عهده یِ این کار برنخواهد آمد؟ خاتمی با سوابق و گفتمانش باعث ترس رقیبِ محافظه کار می شود بدون اینکه در عمل بیش از مهدی کروبی دل دوستِ اصلاح طلب را بدست آورد.درست است که در صورت پیروزی محمد خاتمی قطارِ دولت بر ریلِ تعقل قرار خواهد گرفت، اما آقای خاتمی با چوب هایی که لایِ چرخ این قطار قرار داده خواهند شد، با هر نه روز یک بحران چه خواهد کرد؟ مگر نه قطار روی ریل قرار می گیرد تا حرکت کند؟تنها استدلالِ نسبتا قابل دفاعی که تاکنون جبهه یِ اصلاحات برای اصرار خود بر کاندیداتوری محمد خاتمی عرضه کرده است، اقبال گسترده یِ مردم از ایشان و در نتیجه نقش "تقلب شکن"ِ آرایِ بالایِ خاتمی خواهد بود. همین ارزیابی است که برخی از شخصیت هایِ اصلاح طلب را به این نتیجه رسانده است که "هر کاندیدایِ دیگری بجز محمد خاتمی در برابر احمدی نژاد قرار بگیرد، پیروزی احمدی نژاد قطعی خواهد بود."اما این نیز یک ارزیابی نسبی است. در جامعه ای که امکان نظرسنجی هایِ مستقل و علمی وجود ندارد نمی توان قاطعانه از سرنوشتِ انتخابات سخن گفت.روشن است که رئیس جمهورِ پیشین بخاطر گفتمان اصلاح طلبانه یِ خویش و بخصوص باتوجه به آنچه در دورانِ ریاست جمهوریِ احمدی نژاد بر کشور رفته، در میان مردم بویژه اقشار متوسط دارای محبوبیت است، اما به دلایل مختلف نه می توان انتظارِ آرایِ بالایِ بیست میلیونی دوره هایِ قبلی را در انتخاباتِ ریاست جمهوریِ آینده برای آقای خاتمی داشت و نه می توان امیدِ فراوان بست به امکانِ مبارزه یِ موفقیت آمیز با تقلب، آن هم اکنون که همه یِ قدرتِ اجرایی در دستِ دولتِ مخالفِ اصلاحات است و از سوی نظامیان، مقام رهبری و ارگانهایِ تحتِ نظارت وی نیز حمایت می شود.از سوی دیگر نباید فراموش کرد که چهره یِ معقولی از میان محافظه کاران یا اصلاح طلبی مانند مهدی کروبی حساسیتِ نیروهایِ ضدِ اصلاحات را کمتر برخواهد انگیخت و تلاش و بسیجِ اقتدارگرایان برای تقلب می تواند کمتر از زمانی باشد که آنها در هراس از پیروزی محمد خاتمی و دوباره به قدرت رسیدنِ اصلاح طلبان باشند. بویژه آنکه اگر سد کردنِ راهِ احمدی نژاد مسئله یِ اصلی باشد، در شش ماهِ باقیمانده تا انتخابات، فرصتِ فراوانی برایِ فعالیت هایِ انتخاباتی و تشکیلِ ائتلاف هایِ احتمالی برای بستنِ راهِ پوپولیسم در پیش روست.فریاد مهدی کروبی در برابر سکوت محمد خاتمی و درخواست هایِ بی نتیجه و مکرر او از تشکل هایِ اصلاح طلبی که نظر به کاندیداتوریِ خاتمی دارند برای وادار کردنِ او به اعلام نظر خود، اولین شکافِ جبهه یِ اصلاح طلبان در انتخابات پیش روست. اگر به سرعت مرهمی برای جدایی شیخ و سیّد پیدا نشود، پیروزیِ اصلاح طلبان در انتخاباتِ آتی با چالش هایِ جدی مواجه خواهد شد.اگر شیخِ اصلاحات بر سر وعده یِ خود بایستد، که در اینصورت کارِ عمده نیروها و سازمان هایِ سیاسیِ اصلاح طلب را مشکل می کند. موضوعی که به نوبه یِ خود بر تردیدِ خاتمی خواهد افزود. اما اگر شیخ در آینده از گفته یِ خویش کوتاه آید و از کاندیداتوریِ خاتمی حمایت کند که دیگر شیخ نیست چراکه بر سرِ پیمان نماند.شیخ خود را از بلاتکلیفی رهانید، تکلیف هایِ پیش رو اما بسیارند. اگر چنانکه خود اصلاح طلبان نیز اذعان دارند فعلا مشکل بیرون آمدن از گِلِ ناکارآمدیِ احمدی نژاد است نه بوییدنِ گُلِ دولتِ اصلاحات، چرا نباید شیخی مصمّم را بر سیّدی مردّد ترجیح داد؟